Bruiloft?

“Zijn jullie er nu alweer?”  Het was opnieuw een familie waarvoor wij een uitvaart mochten verzorgen. Inmiddels waren we helaas een bekende verschijning geworden. We hadden in de loop der jaren al meerdere uitvaarten binnen de familie mogen begeleiden. “Ja, helaas,” antwoordde ik. “Wij komen meestal op de momenten dat het leven even stilstaat.”

Deze keer namen we afscheid van een oudtante van 99 jaar. De opdrachtgever zei: “Tsja Alexander, zij heeft een mooi leven gehad. Dit is toch anders dan onze vader, die vorig jaar zo plotseling overleed.” De uitvaart vond plaats in crematorium Westerveld, inmiddels een vertrouwde plek voor de familie. Na afloop stonden mijn vader en ik in de condoleanceruimte. We spraken met familieleden en gasten, namen bedankjes in ontvangst en maakten hier en daar een praatje.

De opdrachtgever stond erbij en zei ineens: “Jullie zijn eigenlijk wel leuke, geschikte lui. Jammer dat we jullie alleen op begrafenissen zien en nooit op een feestje of een trouwerij.” Ik keek hem aan en zei: “Daar krijgen wij ook nooit een uitnodiging voor. Jullie bellen ons alleen maar voor begrafenissen.”  We moesten er met elkaar om lachen. Zo was het natuurlijk ook.

Twee maanden later lag er een envelop bij ons in de brievenbus. Een van de kinderen van de opdrachtgever ging trouwen. En jawel: wij waren uitgenodigd. Hoe bijzonder is dat? Het werd een prachtige dag. We zagen veel bekende gezichten en verschillende familieleden kwamen naar ons toe. “Nu horen jullie er echt bij,” werd er meerdere keren gezegd.

Op een gegeven moment sprak een van de gasten ons aan. Hij stelde zichzelf voor. “Wij zijn van het advocatenkantoor. Wij regelen alle juridische zaken voor de familie. En jullie? Wie zijn jullie?” We keken elkaar even aan. “Ehhh… nou, wij zijn de uitvaartondernemer van de familie.”