De juiste vraag
Afgelopen maand werden wij zelf geconfronteerd met een overlijden binnen onze familie. Dat is toch anders en behoorlijk confronterend. Normaal staan we zij aan zij met nabestaanden en begeleiden we hen in een periode van verdriet. Nu waren wij zelf degenen die iemand verloren die ons zeer dierbaar was.
We verzorgden de uitvaart zelf, in het oosten van het land. We waren te gast in de Dorpskerk in Gieten, een lieflijk kerkje midden in het dorp. De kerk bood plaats aan ongeveer 120 mensen, terwijl we zo’n 200 gasten verwachtten. Daarom namen we onze maatregelen. Naast de kerk kwam een baristabar in een oude Citroën te staan. Er was een bar voor drankjes en hapjes en een overkapping om schaduw te bieden. Met temperaturen van 35 graden of meer was dat geen overbodige luxe.
We kregen alle hulp en ruimte van de kerkgemeenschap om de uitvaart te organiseren. Daar zijn we hen nog altijd dankbaar voor. Ook de gemeente dacht mee. Zo kregen we zelfs toegang tot de krachtstroom die normaal voor de wekelijkse markt wordt gebruikt.
Op de ochtend voor de uitvaart waren we in de kerk om de gereserveerde plaatsen klaar te maken. Zo’n zestig namen moesten nog worden uitgeknipt. Daar stonden we dan, aan de andere kant van Nederland, met een schaar en zelfs een kinderschaartje dat we van de dame van de kerk hadden gekregen. We zeiden tegen elkaar: “Hebben we alles zo goed geregeld, staan we hier met een schaar te knippen, terwijl we thuis prachtige snijmachines hebben?”
De dame van de kerk hoorde het aan en zei: “Wij hebben hier in de kerk ook een snijmachine.” We keken elkaar verbaasd aan. “Maar je vroeg om een schaar…”
Alexander van der Pijl
(Dit artikel is geplaatst in HCnieuws, 2 september 2026).
