Wat zegt u?
Levente overleed in het ziekenhuis. Hij was al langere tijd ziek. Zijn bewindvoerder Mandy begeleidde hem en regelde de zorg op de momenten dat hij dat zelf niet meer kon. Na zijn overlijden vroeg zij ons de uitvaart te verzorgen volgens de wensen die zij eerder samen hadden vastgelegd. Levente was geboren in Hongarije, maar woonde al ruim 34 jaar in Nederland. Veel familie had hij niet meer. Toch reisden zijn neven en nichten vanuit Hongarije naar Nederland om afscheid van hem te nemen. Dat maakte indruk.
De communicatie verliep niet vanzelf. De familie sprak vooral Hongaars en een beetje Engels. Met een vertaalapp en wat geduld konden we elkaar gelukkig goed begrijpen. Onze collega Adri begeleidde de uitvaart. Tijdens de ceremonie klonk muziek die voor Levente veel betekende, waaronder Szomorú vasárnap en als afsluiting Hongaarse Rapsodie nr. 2 van Liszt.
In de dagen voorafgaand aan de uitvaart had Adri een bijzonder plan. Ze oefende met behulp van een vertaalapp een paar Hongaarse zinnen. Ze wilde de familie in hun eigen taal bedanken voor hun komst en hen veel sterkte wensen. Dat bleek nog niet zo eenvoudig; de Hongaarse uitspraak is behoorlijk lastig.
Aan het einde van de ceremonie sprak Adri de familie toe. Even bleef het stil. Daarna keken de neven en nichten elkaar verbaasd aan. Er werden een paar woorden uitgewisseld, gevolgd door warme glimlachen. Na afloop kwamen zij naar Adri toe. “Dit zullen wij nooit vergeten,” zeiden ze. “We begrepen dat u ons wilde bedanken en ons sterkte wilde wensen…” Ze glimlachten.
“…maar u zei iets heel anders.”
We hebben er samen hartelijk om gelachen. De woorden waren misschien niet helemaal goed, maar de aandacht en de moeite maakten diepe indruk. Soms is dat precies wat mensen zich blijven herinneren.
Alexander van der Pijl
(Dit artikel is geplaatst in HCnieuws, 5 augustus 2026).
