Eric Kooistra over zijn werk: “geen afscheid is hetzelfde”

Wat heeft jou ertoe gebracht om uitvaartleider te worden?
Eigenlijk begon het heel onverwacht. Ik zat zonder werk toen Alexander van der Pijl me een bericht stuurde: “Eric, zoek je nog werk? Heb je weleens aan de uitvaartzorg gedacht? Het heeft meer raakvlakken met jou dan je misschien denkt.” Mijn antwoord was: “Nee, eigenlijk nooit. Vertel.”

Dat ene bericht veranderde uiteindelijk mijn loopbaan. Inmiddels kan ik me bijna niet voorstellen dat ik iets anders zou doen. Je bent er voor mensen op het moment dat ze je het hardst nodig hebben. Je brengt rust, neemt zorgen uit handen en helpt een afscheid vorm te geven dat echt bij iemand past. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar achter de schermen komt daar ontzettend veel bij kijken. Juist die combinatie van organiseren én iets kunnen betekenen voor mensen maakt dit werk zo waardevol.

Wat leert dit werk jou over het leven en over mensen?
Dat je vooral moet genieten van de tijd die je hebt. We maken ons vaak druk om kleine dingen, terwijl je in dit werk iedere dag ziet wat uiteindelijk echt belangrijk is. Familie, liefde, herinneringen en de momenten die je samen hebt. Dat zet alles wel in perspectief. Carpe diem is voor mij geen loze uitspraak meer, maar iets waar ik me steeds bewuster van ben geworden.

Welke uitvaart of ontmoeting is jou persoonlijk altijd bijgebleven?
Dat is een moeilijke vraag. Inmiddels heb ik zoveel uitvaarten mogen begeleiden dat ik er niet één kan aanwijzen. Wat me vooral bijblijft, is hoe verschillend ze allemaal zijn. De ene keer begeleid je een grote uitvaart waarbij alles tot in de puntjes moet kloppen en je continu moet schakelen. De andere keer sta je in een kleine kring van familie en vrienden, waar juist de eenvoud enorm binnenkomt. Uiteindelijk heeft ieder afscheid zijn eigen verhaal en dat maakt elk afscheid bijzonder.

Is er een moment tijdens een uitvaart waarop je even stilstaat of geraakt wordt?
Ja, die momenten zijn er zeker. Soms zie je of hoor je iets waardoor je automatisch aan je eigen leven denkt. Jaren geleden stond ik tijdens een uitvaart ineens stil bij de gedachte: hoe zou het zijn als ik hier ooit afscheid moet nemen van mijn eigen moeder? Toen dat moment later echt kwam, voelde ik pas echt wat families doormaken. Sindsdien komt die gedachte nog weleens voorbij. Dat maakt me misschien ook nog bewuster van wat nabestaanden op zo’n dag voelen.

Wat hoop je dat mensen vooral voelen wanneer ze terugkijken op een afscheid?
Ik hoop vooral dat ze voelen dat het afscheid klopte. Dat het recht deed aan wie hun dierbare was. Het verdriet blijft natuurlijk, maar als er naast de tranen ook ruimte is voor mooie herinneringen, een glimlach en een gevoel van rust, dan is dat misschien wel het mooiste wat je als uitvaartverzorger kunt bijdragen.

(Dit artikel is geplaatst in HCnieuws, 22 juli 2026).