Keeping up

Niet lang geleden kwam ik een mooie tekst tegen. Deze wil ik graag met jullie delen. Een maand voordat ze 95 werd, schreef Patricia Routledge dit; ze overleed op 96-jarige leeftijd.

Ik word komende maandag 95. Toen ik jonger was, maakte ik me vaak zorgen dat ik niet goed genoeg was, dat ik nooit meer gecast zou worden, dat ik mijn moeder zou teleurstellen. Maar deze dagen beginnen in vrede en eindigen in dankbaarheid.

In mijn veertiger jaren begon mijn leven eindelijk zin te krijgen. Daarvoor had ik regelmatig opgetreden, op provinciale podia, in hoorspelen, in West Endproducties, maar ik voelde me een beetje verloren. Ik was op zoek naar iets in mezelf, een thuis dat ik nog niet had gevonden.

Op mijn vijftigste nam ik een televisierol aan waaronder velen van jullie me later zouden kennen: Hyacinth Bucket uit Keeping Up Appearances. Ik dacht dat het maar een kleine rol zou zijn, een kort moment. Ik had nooit verwacht dat het wereldwijd geliefd zou worden. Dat personage leerde me mijn eigenaardigheden te omarmen en genas stilletjes iets dieps in me.

Op mijn zestigste begon ik Italiaans te leren, niet voor mijn carrière, maar gewoon om opera in de moedertaal te kunnen zingen. Ik leerde de zachte kunst van alleen leven zonder eenzaamheid, door elke avond poëzie hardop voor te lezen, niet om mijn dictie te perfectioneren, maar om mijn geest te kalmeren.

Op mijn zeventigste keerde ik terug naar het Shakespeare-theater, een plek waarvan ik ooit dacht dat ik er te oud voor was geworden. Deze keer viel er niets te bewijzen. Ik stapte kalm op die legendarische planken. Het publiek voelde die sereniteit. Ik was gestopt met optreden; ik was gewoon aan het bestaan.

Op mijn tachtigste ontdekte ik aquarelleren. Ik schilderde bloemen uit mijn tuin, nostalgische hoeden uit mijn jeugd en gezichten die ik in de Londense metro zag . Elk schilderij was een stille herinnering die tastbaar werd gemaakt.

Nu, op mijn vijfennegentigste, schrijf ik brieven met de hand. Ik leer de simpele vreugde van het bakken van roggebrood. Ik haal nog steeds elke ochtend diep adem. Lachen blijft kostbaar, hoewel ik niet langer de behoefte voel om anderen aan het lachen te maken. Stilte is zoeter dan ooit.

Alexander van der Pijl

(Dit artikel is geplaatst in HCnieuws, 4 maart 2026.)