Wereldberoemd

Ik zat samen met André (76) aan tafel om zijn toekomstige uitvaart te bespreken. “Het zal niet heel lang meer duren,” zei hij nuchter. “We moeten maar eens om tafel.” André was een bekende ondernemer in het dorp. Maar minstens zo bekend was hij als gitarist van een lokale band. Menig feest werd gezelliger zodra hij en zijn band het podium betraden.

Zijn wens was duidelijk. Het afscheid moest plaatsvinden in de plaatselijke kroeg. Geen traditionele aula, maar de plek waar hij zich thuis voelde. Met muziek van zijn eigen band. “Weet je,” zei hij, “ik kan best gitaar spelen. Blues, rock, modern – het maakt me niet uit. Maar een echte topper ben ik nooit geworden.” Hij glimlachte. “Ik ben weleens gevraagd voor een grotere band. Dan moest ik gaan reizen. Dat wilde ik niet. Ik wilde thuis zijn bij mijn gezin. Niet zo rock-’n-roll dus.”

We spraken over de concerten die hij bezocht. Over zijn bewondering voor muzikanten bij wie mensen in de rij stonden voor een kaartje. Uitverkochte zalen. Wachtende bezoekers. “Dat mensen voor jóu in de rij staan,” zei hij zacht. “Hoe geweldig is dat?”

En toen overleed André. Zijn band repeteerde met een nieuwe gitarist. Ze wilden het beste van zichzelf laten horen tijdens zijn afscheid. De bijeenkomst zou om 14.00 uur beginnen. Maar ruim twintig minuten eerder stonden de eerste mensen al voor de deur van de kroeg. “Hij is nog dicht,” werd er gezegd. “Kunnen we al naar binnen?” Onze collega’s vroegen om nog even geduld.

Precies om 14.00 uur gingen de deuren open. Binnen korte tijd stond de kroeg helemaal vol. Familie, vrienden, dorpsgenoten – allemaal aanwezig om afscheid te nemen. Ik heette iedereen welkom. En ik bedankte hen. Dankbaar dat zij André’s laatste wens hadden vervuld.

Er stond een rij voor een artiest. En de zaal was uitverkocht.

(Dit artikel is geplaatst in HCnieuws, 18 feb 2026.)