Verbonden door Riet

Riet overleed op 93-jarige leeftijd. Haar man was al eerder overleden en kinderen hadden zij niet. De notaris was als executeur-testamentair verantwoordelijk voor de afwikkeling van haar nalatenschap en zou ook de uitvaart verzorgen. Er waren nog een neef en een nicht, met wie de uitvaart werd besproken.

Er zou slechts een kleine groep mensen aanwezig zijn. Mensen die op verschillende momenten in haar leven een rol hadden gespeeld, maar elkaar nauwelijks kenden.

Dan komt de vraag: kiest u in zo’n situatie voor een plechtigheid in de aula? Of past een informelere bijeenkomst beter bij de omstandigheden? In dit geval voelde dat laatste passend.

Op de dag van de uitvaart stond de kist in de koffiekamer van het uitvaartcentrum. Op de achtergrond klonk muziek die Riet mooi vond. De mensen die haar hadden gekend, druppelden binnen en namen plaats. In eerste instantie bleef iedereen wat op zichzelf. Ze waren immers verbonden door Riet, maar niet door elkaar.

Tot een vriendin en oud-collega begon te vertellen. Over vroeger. Over de reizen die zij samen maakten met een klein autootje langs de Italiaanse en Griekse kust. Terwijl zij sprak, kwamen ook bij anderen herinneringen boven. Langzaam ontstonden gesprekken. Verhalen werden gedeeld en mensen vonden onverwacht verbinding met elkaar.

Aan het einde van het samenzijn zou de kist worden gesloten. De neef vroeg of er daarbij nog muziek kon klinken. Mijn oog viel op een nummer van Nana Mouskouri: The White Rose of Athens. Meteen dacht ik aan het verhaal over Griekenland dat zojuist was verteld.

Alles viel samen. Het verhaal, de muziek en de mensen.

Vijftien mensen die elkaar nauwelijks kenden, stonden samen rondom de kist. Verbonden door Riet sloten zij haar afscheid af. Terwijl The White Rose of Athens klonk, werden rozen op de kist gelegd. Een laatste groet, als een zachte verwijzing naar het lange en avontuurlijke leven dat zij had geleid.