Tot de laatste onderhandeling

Sommige mensen blijven zichzelf. Tot het allerlaatste moment.

Twee dagen voor zijn euthanasie zat ik bij hem. Het was duidelijk dat het einde dichtbij was. En toch zat daar nog steeds dezelfde man: een kroegbaas in hart en nieren. Iemand die alles had gezien, alles had meegemaakt en altijd zijn eigen koers had gevaren. Recht door zee. Zonder omwegen. Met ruimte voor een borrel en een goed gesprek. We spraken over zijn afscheid. Hij hoefde er niet lang over na te denken. “Gewoon mijn laatste rondje,” zei hij. Geen grootse woorden. Geen overdaad. Hij wilde geen mensen die ineens meer zouden zeggen dan nodig was. Het moest passen bij wie hij was: samenkomen, iets drinken, herinneringen delen. Even stilstaan, en daarna het glas heffen.

De volgende dag kwam ik bij hem terug met een overzicht van de kosten. Alles helder op papier. Hij keek ernaar, schoof het rustig terug en glimlachte. “Dat gaan we anders doen,” zei hij. Alsof hij nog gewoon achter zijn bar stond. Alsof er niets veranderd was. Zelfs nu bleef hij scherp, betrokken, en vasthoudend. We bespraken het opnieuw. Zoals hij dat altijd had gedaan. En we kwamen eruit.

Zijn afscheid werd precies zoals hij het voor ogen had. Persoonlijk, oprecht en zonder opsmuk. Op zijn kist lag een bloemstuk met een fles Bacardi. Een knipoog die alles zei. Na afloop werd er geproost. Er werd gelachen, verhalen werden gedeeld. Herinneringen die bleven hangen, juist omdat ze echt waren.  Tussen die momenten door voelde je het duidelijk: dit was een leven dat op zijn eigen manier was geleefd. En ook zo werd afgesloten.

Een laatste ronde. Zoals hij het wilde.  Proost.

Nelson Martins Gutierrez

(Dit artikel is geplaatst in HC nieuws, 13 mei 2026).