Kleren maken de man

Midden in de nacht ging de telefoon. Marciano, couturier, was onverwacht overleden. Toen wij bij zijn woning aankwamen, stonden de ambulance en twee politieauto’s nog voor de deur. Een reanimatie had helaas niet meer mogen baten.

Een ambulanceverpleegkundige bracht ons naar het atelier. Tussen de stoffen, patronen en paspoppen lag Marciano. Samen met zijn vrouw Diana verzorgden wij hem voor de laatste keer. Hij droeg een prachtig maatpak dat hij zelf had laten maken in zijn geliefde Italië. Het paste bij hem. Stijlvol, verzorgd en met oog voor detail. Diana vroeg of Marciano in zijn atelier opgebaard kon worden. “Hij hoort hier,” zei ze. Natuurlijk kon dat.

Later die dag bespraken we de uitvaart. Ik beloofde haar dat ik iedere ochtend langs zou komen om de thuisopbaring te controleren.

De volgende dag zat ik al vroeg bij Diana aan de keukentafel. “Kom maar op tijd,” had ze gezegd. “Dat vond Marciano altijd fijn. Om acht uur begon zijn werkdag.”

Op tafel lag een zorgvuldig opgevouwen set kleding. Ik vroeg me af voor wie die was.

“Ben je alleen?” vroeg Diana. Samen liepen we naar het atelier. Marciano zag er rustig uit. Diana pakte de kleding en gaf die aan mij. “Marciano droeg iedere dag iets anders. Vandaag wil ik dat hij dit draagt.”

In al die jaren had ik dat nog nooit meegemaakt. Iedere dag een nieuwe outfit voor iemand die was overleden. Toch voelde het direct goed. Voor Marciano was kleding veel meer dan iets wat je aantrekt. Het hoorde bij zijn persoonlijkheid, bij zijn vak en bij wie hij was.

Vanaf die ochtend kreeg hij iedere dag schone kleding aan. Ook op de dag van de uitvaart.

(Dit artikel is geplaatst in HCnieuws, 8 juli 2026).