In duizend stukjes

Jannie (78) belde mij op en stelde direct een vraag. “Ken je mij nog, Alexander?” Natuurlijk wist ik wie Jannie was. Vijf jaar eerder had ik de uitvaart van haar man Jos mogen verzorgen. Soms kwamen we elkaar nog tegen wanneer zij een rondje liep over onze natuurbegraafplaats. “Lieve schat,” zei ze, “ik heb niet zo heel lang meer. Kun je ook even bij mij langskomen om alles te regelen?”

En zo zat ik even later samen met haar aan de keukentafel. “Schuif die puzzel maar aan de kant,” zei ze, “dan heb je wat meer ruimte om te schrijven. Duizend stukjes… ik word er helemaal tureluurs van. Maar voordat ik er straks niet meer ben, is hij af hoor.”

Jannie was een lieve, zorgzame vrouw. Ze was begaan met veel eenzame ouderen. Ze kende veel mensen en ging er daarom vaak op uit om iedereen even te bezoeken. “Doe je wel Julio Iglesias? En dat mag best een beetje hard,” voegde ze er met een glimlach aan toe.

Vier maanden later werd ik gebeld door een verzorgster. “Jannie is er niet meer,” zei ze.

Er werden niet veel kaarten verstuurd, maar er moest wél een advertentie in de Hoofddorpse Courant. “Want als je daar niet in komt, dan ben je niet echt dood,” had Jannie zelf gezegd.

De aula van de begraafplaats was vol. Er moesten zelfs mensen staan. Voordat het laatste muziekstuk klonk, las ik de woorden voor die Jannie zelf had opgeschreven.

Haar boodschap eindigde als volgt: “Lieverds, als jullie straks langs mijn graf lopen, dan liggen daar allemaal puzzelstukjes. Jullie mogen er allemaal eentje uitzoeken. Ik wil jullie vragen om op mijn volgende verjaardag weer bij elkaar te komen en op deze plek mijn puzzel af te maken. Ik weet dan heel zeker dat jullie allemaal weer samen zullen zijn. Eén puzzelstukje zal ontbreken. Die heb ik namelijk in mijn hand.”

(Dit artikel is geplaatst in HCnieuws, 15 april 2026).