Geen cent teveel

Gerard (79) en Hennie (82) waren al meer dan zestig jaar samen. Ze genoten van hun appartement, waar alles dichtbij was: de bakker, de slager, de bibliotheek en ook de apotheek.

De afgelopen jaren waren even wennen geweest. Eerder hadden ze samen een boerderij gerund in een landelijk gebied, waar je voor bijna alles de auto nodig had. Dat had ook zijn charme. Maar als je ouder wordt en je wereld wat kleiner wordt, kan een verhuizing naar een comfortabel appartement zonder tuin een logische stap zijn. De boerderij werd verkocht. Omdat ze altijd zuinig hadden geleefd, konden ze zich een mooi appartement veroorloven. Op de bovenste verdieping genoten ze van een prachtig uitzicht over de stad.

Toen gebeurde er iets wat niemand had verwacht. Gerard overleed plotseling terwijl hij in de wachtkamer van de huisarts zat te wachten op een consult. Volkomen onverwacht. Gerard had immers nooit ergens last van. Hij was een stevige man, het beeld van Hollands welvaren.

Bij het bespreken van de uitvaart werden de wensen al snel duidelijk. Een dienst in de kerk om de hoek, gevolgd door een begrafenis in het dorp waar ze jarenlang hadden gewoond. Daarna naar de kroeg voor een uitgebreide borrel met hapjes. “Het moet wel goed zijn,” zei zoon Bert. “Ik heb er een hekel aan als er te weinig is. En ik wil niet dat mensen worden weggestuurd omdat de tijd om is.”

Een dag later kwam ik terug met de begroting van de uitvaart. Bert keek ernaar en zei: “Dat is een hoop geld. Pa had jou vast om korting gevraagd.” Hennie glimlachte. “Dat heeft hij zijn hele leven gedaan,” zei ze rustig. “Maar ik wil gewoon dat het goed geregeld is.”

Ze keek nog eens naar de begroting en haalde haar schouders op. “Trouwens… deze rekening gaat hij toch niet meer zien.”

(Dit artikel is geplaatst in HCnieuws, 18 maart 2026.)