Lieve Paul, Thijs, Maartje, Eefke, Hein, Ellen, Arjen en Pim, Wat een mooie, sterke en liefdevolle vrouw was Trudy. En wat is het onwezenlijk dat zij er nu niet meer is. Ook al wisten we dat er geen genezing meer mogelijk was, de schrik was groot toen we hoorden dat ze was overleden. We hadden haar allemaal nog lange tijd bij ons willen hebben en jullie als gezin zeker. Met de twee kleinkinderen op komst, wat had ze zich daarop verheugd. De laatste keren dat ik haar sprak was zij zo sterk en positief. Alsof ze wist waar naartoe ze zou gaan en ‘dat het goed zou komen’, zoals zij dat zei. Sterven is ook een kunst dacht ik dan wanneer zij dat zei. En zo is het. Ze had geen angst voor de dood en het geloof heeft haar veel steun gegeven denk ik. En natuurlijk de aanwezigheid van jullie allemaal om haar heen in de laatste periode van haar leven op aarde. Ze droeg haar leven positief, warm en liefdevol. Ik denk heel veel aan haar. Een aantal jaar geleden bood ik tijdens een bezoekje aan om de oude dia’s te scannen van Trudy en Paul. Naast het ‘werk’ bood het mij een inkijkje in het leven wat zij leidden voordat er kinderen kwamen. Eindeloze fietstochten en samen kamperen in de bergen. Paul maakte prachtige foto’s van de fietsen, de natuur, dorpjes, wolkenluchten maar vooral van Trudy. Eén foto raakt mij telkens als ik er naar kijk. Trudy gehurkt in een alpenweide, bloemen plukkend met haar groene vingers en een klein beetje in zichzelf gekeerd. Prachtig. En zo liefdevol gemaakt door Paul. Ik en Rik, Tijmen en Luuk wensen jullie heel veel sterkte met de verwerking van dit verdriet. Ze leeft voort in ons hart. Liefs, Mariska Zwaan-Schomper
