Voor Stan Om deze gruwelijke onrechtvaardigheid van het leven iets te verdunnen, steun ik op het volgende, van wat ik denk, wat ik geloof, wat ik voel: Het houvast 'Ik snap het niet', sprak het jongetje, 'is dit iets wat alleen grote mensen snappen?' 'Nee', antwoordde de engel, 'dit is onsnapbaar, een waarom-vraag waar geen antwoord op is.' 'En nu?', vroeg het jongetje. 'Nu', zei de engel, 'ga ik zo je hand pakken, ik til je op en ik hou je stevig vast.' 'En dan?' 'Dan gaan we avonturen beleven, lol maken, je gelooft het misschien niet maar ik kan jou over de grond laten rollen van het lachen. En over een poosje… jij míj ook.' 'En verder?' 'Verder gaan we af en toe kijken hoe het gaat met iedereen die jij lief vindt. En als ze verdrietig zijn, blazen we liefdeskracht naar ze toe. Kan je hard blazen?' Het jongetje knikte: 'Ik heb met bellenblazen een keer zó'n grote bel gemaakt.' 'Precies wat we nodig hebben,' zei de engel, 'we gaan ze súpersterk maken.' 'En daarna?', vroeg het jongetje. 'Daarna bouwen we de allermooiste hut ever, een paleishut. En er komt een moment dat je ouders weer bij jou in die paleishut komen, dat duurt nog heel lang, maar niet voor ons, want wij kunnen zweven, en als je zweeft, vliegt de tijd. En dan houden jullie elkaar voor altijd stevig vast en dan voelen jullie je zó blij en gelukkig. Wanneer voel jij je superblij en gelukkig?' 'Als ik jarig ben,' antwoordde het jongetje. 'Ja dát,' zei de engel, 'maar dan miljoenmiljard keer blijer en gelukkiger...' De engel pakte de hand van het jongetje, tilde hem op en hield hem stevig vast. 'Laat me maar los,' sprak het jongetje, 'ik wil voelen hoe licht ik ben, maar blijf je wel bij me?' 'Voor eeuwig en altijd,' zei de engel, 'jij en ik, Stan, wij zijn 1…' Sterkte voor iedereen die altijd van Stan zal blijven houden. Kay
