Simon van Duijn

Opa Sam was op reis en is nu bij Jezus van de Hemel, maar Oma Zee blijft nog even hier bij Sam.

Oh, oh pa. Wat gaan we je missen... Wat missen we je nu al... Maar wat zal jij het toch goed hebben. Heerlijk zonder pijn, honger, dorst, verdriet... Wat heb je dapper en onophoudelijk gestreden! En wat heb je ons een enorme erfenis achter gelaten, een persoonlijke levende relatie met God en een diepe diepe band met elkaar als familie! Je was in mijn ogen een legende, een held, een steunpilaar en een vader die zo ontzettend van mij gehouden heeft. Dankjewel dat je mij dat hebt laten weten! Ik zal mijn best doen om jou legende voort te zetten. Om niet bang te zijn mijn mond open te doen als dat nodig is, in momenten wanneer er onrechtvaardigheid voorkomt. Om mensen met open armen, een vleugje humor en acceptatie te ontvangen. Om de zwakkere te beschermen en te houden van Gods schepping. Zo een diep verlangen om de waarheid uit Gods Woord te laten spreken is iets waar ik, net als jij dat altijd had, naar wil streven (ook al werkt mijn brein niet zo snel als die van jou, en zal ik daar waar jij iets maar één keer hoefde te lezen het nog een stuk of wat vaker moeten doornemen om het te onthouden ;)...) Je gaf aan dat alles wat wij zo mooi aan jou vonden jij alleen te danken had aan onze grote God, alle eer was aan Hem. Het is goed pa, dat zie ik precies zo. Maar ik ben wel blij dat hij dat dóór jou heen aan ons heeft gegeven. Ja. tsjonge. En nou ben je dan echt niet meer hier bij ons op aarde... Het komt nog niet helemaal binnen, want ookal gaf je lichaam het op, je geest heeft het tot op het laatste moment gewoon nog gedaan. Onze Ouwe Leeuw. Je vertelde me in een paar woorden dat je trots was op de vrouw die ik probeer te zijn. Je noemde mij jou kleine leeuw. Pa, ik zal ervoor zorgen dat ik het in jou ogen, in de ogen van Jezus en in de ogen van mama het waard ben die naam te dragen! Ik hou van je, dat wist je. Dankjewel voor alles wat je voor mij hebt gedaan, zelfs nog in je sterfbed. Ik had je niet kunnen laten gaan als ik niet had geweten dat je nu in de beste handen ben die er maar bestaan. Je hebt het verdiend! Neem je overwinning maar aan, en zoals we al met een knipoog naar elkaar zeiden: Geniet maar even van je rust, want voor je het weet staan wij weer met z'n allen voor je neus. Mijn grote trooster en lieve Heer... Ik weet dat U goed voor hem zal zorgen. Dankuwel! De kleine Leeuw

Lieve Evelyn, kinderen en kleinkinderen, Van harte gecondoleerd met dit grote verlies van jullie man, vader en opa. Eigenlijk schieten mensenwoorden tekort, maar ik ben diep ontroerd door het overlijden van Simon. Zijn Schepper ontmoeten was zijn grote wens, maar jullie loslaten was zo moeilijk voor hem. Onze laatste ontmoeting aan de Boulevard maakte grote indruk op mij. Ziek zijn, maar zo dicht leven bij zijn Hemelse Vader. Zijn lege plek zal groot zijn, maar God zal u niet verlaten. Veel sterkte en kracht toegebeden voor deze dagen en daarna. Lieve groeten van Marjanne Verdoes

Papa was mijn vriend. We konden uren bomen samen over politiek geneuzel, Bijbeldingen, wereldproblemen. Ik zie hem nog zo zitten in z'n blauwe Herpesstoel (dat is overigens bedacht omdat het een tweedehands stoel van een oud iemand geweest is, niet omdat het iets met een soa te maken heeft). Papa praatte wel en ik luisterde. Dat was wat ik het liefste deed, want hij wist zoveel te vertellen. Donders, wat ga ik dat missen zeg! En dan die klussen... De badkamer, de zolder, de garage, slaapkamers, de muziekkamer, opa's appartement, de keuken bij ons en de keuken bij hem en als laatste de steiger in de tuin voor de kajaks... Bij alle klussen vroeg hij of ik hem wilde helpen en steeds meer liet hij het me zelf doen. Want nu moet ik het ook zelf doen. Geen denktank meer die alles heeft uitgetekend en -gerekend. Geen klusvriend meer... En dan zaten we daar, op die zelf gebouwde steiger naar de vieze sloot te kijken en hadden geen woorden nodig. Alleen nog maar die arm om elkaars schouder en een lekker glas water. Dan was onze vriendschap volmaakt en was ik trots op papa, want het was gelukt. Allemaal. Altijd. En hij was trots op mij, want we zaten daar nu eenmaal op onze zelf gebouwde steiger. Kon het maar een eeuwigheid duren...

Beste familie van Duijn, Ik heb jullie vader één keer mogen ontmoeten op de bruiloft van Thomas en Rianne. Jullie deden met elkaar een toneelstuk en hij zat verscholen achter een kastje met een raampje erop. Af en toe zwaaide hij het raampje open, stak zijn hoofd naar buiten en brulde: "Thomas, zoon van Simon!". Daarmee imiteerde hij een boze buurman uit het verleden als ik het goed heb begrepen. Daar heb ik kostelijk om moeten lachen. Hoewel ik als 'buitenstaander' lang niet alle grappen begreep zag ik dat jullie als gezin samen plezier hadden en als een hechte eenheid fungeerden. Dat was mooi om te zien en jullie vader heeft hier vast en zeker een groot aandeel in gehad om zo'n 'clubje' te vormen. Jullie vader kwam op me over als een sprankelende en vriendelijke man. Tijdens een gesprekje dat ik had met hem viel het mij pas later op dat hij zijn schoenen niet aan had. Ik voelde mij meteen op mijn gemak! Ik bid jullie allemaal de nabijheid van God toe om het gemis te dragen. Totdat jullie elkaar weer zullen zien. Liefs, Tjalling

Kon ik nog maar bij je zijn Kon ik nog maar even met je delen Wat zo gewoon lijkt voor zovelen Zolang het er maar is Was je nog maar even hier Kon ik nog maar even van je leren Kon ik nog maar even met je praten Zoals we vroeger uren zaten Oh was het nog maar zo.. Kon ik maar even bij je zijn Ik wil nog zoveel aan je vragen Wat doet het ongelofelijk veel pijn En al die tijd denk ik alleen Aan wat ik voel voor jou Liefste, liefste pappie De gedeeltes uit dit lied beschrijven wat wij hadden en wat ik nu zo mis. Uren praten, discussiëren, bomen. Elke vraag mocht gesteld worden, over elk onderwerp in mijn leven. Overal had je een antwoord op. Je hebt me geleerd een mening te vormen, En niet bang te zijn die te uiten. We hebben samen in de Bijbel gegraven En ons verheugd over de schatten die we vonden. Elk moment met een saus van liefde en humor. En nog veel meer. Alles wat ik schrijf schiet tekort. Ik ga dat missen, pap. Ik ben een papa-kindje En wat ik met jou had zal ik nooit meer met iemand anders hebben. Maar je zei me dat ik wat ik met jou had mag voortzetten met de Hemelse Vader. Dat doe ik. Vorig jaar werd onze raffie geboren. Rafael; God zal genezen. En Hij heeft dat ook gedaan. Je bent genezen. En God zal zoals Hij ons in die naam beloofde onze gebroken harten genezen. Dag liefste pap, ik mis je. Nu heb ik nog maar drie mensen waar ik graag mee knuffel. Voor altijd je kleine meisje, Tinetinesminuslorreponyspook

Opa en ik gingen altijd boekjes lezen. Ik zat op de leuning van de grote stoel. Het boekje van de leeuw. En dan ging opa brullen. Dan was ik lekker bang. Niemand kan zo brullen als opa Sam. Roaaaaar!!! Ik ben de kleine muis: piep piep.

Ik was niet zo lang met opa. Maar één jaar. Maar als ik opa zag, ging ik stralen. En opa ook. En dan stak ik mijn armpjes uit en ging met opa knuffelen. En gekke spelletjes doen. En opa kriebelde me met zijn baard. En samen fietsen. Ik weer zeker dat we beste vrienden waren gebleven als opa nog langer bij me was gebleven. Mama zal me er alles over blijven vertellen. Dag lieve opa.

Met liefde heb ik, dit schilderijtje voor je gemaakt. Bedankt voor alle gesprekken, al het zwijgen, alle overdenkingen. Bedankt dat je er was voor mijn dochter en voor mijn zoon. Ik zal je erg missen, mijn neef die meer is als mijn broer. Wil mijn en jouw Heer danken voor je leven. Tot ziens, Cor

Lieve Evelyn Vader van Simon Kinderen en Kleinkinderen. Allereerst onze condoleance met het verlies van Uw zoon, man , vader, en opa. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet verwoorden, maar ik zelf heb altijd genoten van de gesprekken met Simon en Jou Evelyn. Hier heb ik me altijd goed bij gevoeld en ook veel van onze Heer in me op mogen nemen, en ik besef dat Simon nu thuis is bij de Vader. Met deze gedachten in mijn achterhoofd kan ik er rust in vinden dat Simon nu geen pijn en ongemakken meer heeft. Hij zal niet uit mijn gedachten verdwijnen, bedankt Simon en rust zacht. Heel veel liefde, zegen en wijsheid voor alle nabestaanden. Jacob en Astrid

Beste familie van Duijn, Ik wil jullie de komende tijd heel veel sterkte wensen met het grote verlies van Simon. In de jonge jaren van Thomas kwam ik regelmatig bij jullie over de vloer. Ik heb jullie lieve vader/echtgenoot altijd ervaren als een warme, wijze en toch ook wel grappige man. Daarbij wil ik ook Simon bedanken voor alles hij heeft betekend! Sterkte!

Toen Simon in juli 2019 mij voorstelde om na zoveel jaar, decennia zelfs, een afspraak te maken om elkaar weer eens te zien en spreken was ik heel verrast, en inwendig ook wel wat gereserveerd. Elkaar sinds de middelbare school uit het oog verloren waren er de goede herinneringen aan een mooie gedeelde kleuter- en lagere schooltijd. Niet zo tot nostalgie geneigd volstonden die eigenlijk aanvankelijk wel voor mij. Maar de goede herinneringen indachtig leek het me ook leuk en de moeite waard om Simon weer eens te zien. In de boekhandel in Noordwijk troffen we elkaar op een mooie plek tussen de boeken. Daar verdwenen mijn reserves al vlot. Een goed en lang gesprek leek wel een schier organisch en zonder nostalgisch sentiment voortborduren op een lang geleden gedeeld verleden. Dat was goed! Het bleek een onverwacht begin van een voortgezet, uiteindelijk helaas veel te kort, weerzien. Dankzij Simons inspanningen werd onze eerste hernieuwde ontmoeting al snel uitgebreid met nog twee ‘sleutelfiguren’ uit die bijzondere tijd tussen 1963 en 1972. Eerst samen met ‘meester’ Bout – inmiddels durf ik Jan te zeggen – zo gastvrij bij Simon thuis en in vervolg daarop werd het gezelschap vervolmaakt met Wolter. Simon genoot er zichtbaar van dat het hem gelukt was om ons samen te brengen. En die vreugde deelden wij volledig! Bij één van de weinige gelegenheden die dit bizarre jaar bood kwamen we voor het eerst - en naar nu tot ons verdriet blijkt voor het laatst – op een heerlijke zomeravond gevieren bij elkaar op het terras van ‘LAB071’ in Leiden. Het was in alle opzichten een prachtige avond. Inmiddels zoveel jaren, zoveel voetstappen op onze levenspaden, zoveel ervaringen verder, bleken we snel weer tot mooie gesprekken te komen. Waarbij raakvlakken en verschillen in elk geval één ding openbaarden: dat onze motieven toch vooral gevoed werden door een oprecht streven naar ‘het goede’. ‘One way, or another’. En ongetwijfeld in onze o zo jonge jaren mede gevoed door onze ‘leermeester’. We namen afscheid in de hoop dat het komend voorjaar weer meer genormaliseerde omstandigheden zou kennen en dat we dan het gesprek bij onze ‘oude meester’ in Friesland voort zouden mogen zetten. Het mag helaas niet meer zo zijn. Simons présence en verhalen bij de kortstondige ontmoetingen maakten veel indruk op me. In het besef dat dit verlies van jullie man, vader, grootvader onnoemelijk zwaar voor jullie moet zijn wil ik jullie alle sterkte en kracht toewensen. Er is een mooie man vertrokken. Maar naar ik begrijp in volle overtuiging van zijn bestemming. Ik hoop dat die wetenschap, en al jullie mooie herinneringen, een troost en bron van kracht voor jullie mogen zijn. Ron Korbee

Simon zal ik me herinneren van de vele bezoeken met de jeugd bij hem en Evelyn thuis, altijd welkom, gezellig samen koffie drinken en praten over zijn oude werk, of iets intrigerends waar hij mee bezig was. Zijn herinneringen leven sterk voort in mij en hebben mij in de fase van toen, verder gebracht en geinspireerd. Moge Gods vrede bij de nabestaanden zijn.

met Simon ben ik opgegroeid en jaren als vriend en broeder omgegaan. Simon ken ik als een man met een scherpe geest en een trouw hart. Trouw aan zijn mening en zijn idealen maar ook trouw aan de mensen die hij liefhad. Simon is nu waar het verreweg het beste is, waar hij ook zijn leven naar heeft uitgezien, maar dan samen met Evelyn en zijn kinderen. Nu is hij alleen gegaan. Wat zullen we hem missen. Evelyn wij wensen je troost en kracht toe van de Vader in de hemel. Wees gesterkt ook als je vandaag die zware gang moet maken naar het graf. En bewaar de mooie herinneringen aan je bijzondere man..... Peter en Atie Guijt

Lieve oom Simon, Mijn hart voelt doorkliefd zo kijkend naar een afscheidsdienst zonder echt afscheid van u genomen te kunnen hebben... Hoewel u de laatste jaren oom Simon voor mij bent geworden, herinner ik mij u ook graag als ‘vader van Rhode’. Het woord vader kreeg rond mijn 13e een nieuwe betekenis door u. Het woord ‘vader’ werd gekoppeld aan nieuwe beelden en herinneringen aan jullie gezin. De warmte van jullie gezin die mij overspoelde is een kostbare herinnering. Jaren later kwam u als stabiele factor over de vloer in ons huisje aan zee. Met altijd een vriendelijke lach, een bemoedigend woord en eindigend met een grap. Onze gesprekjes in de periode, waarin we samen dezelfde ziekte droegen blijven me voor eeuwig bij. Het is me tot grote steun geweest en mijn lievelingsvers Fil. 1:21 is door u gaan leven voor mij en begeleid me nog steeds in het dagelijks leven. Van u heb ik geleerd dat tegenhangers in het leven goed samen kunnen gaan. Een lach en een traan. Pompoen en paprika. U leerde mij over synergie, symbiose en symbionten… U had altijd een wijze les en bracht die diep in gedachten over. Met lange zinnen, en nog veel langere pauzes, wat me wel eens deed gniffelen op de bank. Bedankt voor alles wat u mij bewust en onbewust leerde. Dank u voor al uw opbouwende woorden. Dank u voor uw waardering voor mijn foto’s en muziek. Bedankt voor het spontaan bijwonen van het belijden van mijn geloof. Dank u voor uw getuigenis. Dank u voor alles. Tot in de hemel oom Simon! Liefs, Rebecca

Simon mocht ik in 1969 ontmoeten in de vierde klas van de Koningin Wilhelminaschool te Noordwijk-Binnen. Een van de getalenteerden waar ik als 22 jarige meester Bout iets mocht toevoegen aan zijn levensweg. In september 2019 ontmoette ik Simon opnieuw op zijn initiatief. Een prachtige ontmoeting met zijn medeleerling Ron, hetgeen in juli 2020 met nog een medeleerling, Wolter, herhaald werd. Vandaag in de afscheidsdienst kreeg ik een verdere concretisering door de toespraken van zijn zonen van de uitgebreide talenten van Simon. Het werd een spiegel voor mij, die ik me de rest van mijn leven ten dienste zal zijn. Door mijn werk als psychotherapeut hoor ik dagelijks levensverhalen, echter het levensverhaal van Simon geeft mij een diepgang door de rijkdom. In een van weinige mails die we uitwisselden over zijn levensweg schreef hij het volgende: "Ik had een mooie technische verbetering voorgesteld voor een productieproces (fosfaatkunstmest), zodat kunstmest vrij zou blijven van zware metalen (het resultaat was nuttig, maar de theorie daarachter veel meer dan dat, die was baanbrekend op het randvlak van anorganische en organische chemie). Er zijn octrooien op dat werk verleend, en een tweetal professoren te Delft en één te Leiden hebben mij toen een beurs, een afstuderen te Delft en een promotieonderzoek (chemie) aangeboden. Ik ben hier niet op ingegaan. Waarom niet? Och, nu heel kort: bij de eerste keer speelden (a) een diepe afkeer jegens het geldende paradigma in de wetenschap op zich, en (b) een diepe afkeer jegens de mores in het academische wereldje, en (c) een diepe afkeer jegens de mores in het kapitalistisch industriële wereldje een belangrijke rol. De chemische wereld heeft de formule bij de theorie die ik toen in schets op papier had, nu, 35 jaar later, nog steeds niet gevonden. Dat verbaast me niet, want je moet er écht even het licht voor zien (combi chemie+hogere wiskunde) Jammer voor hen, want het zou voor m.n. de farmaceutische industrie een goudmijn zijn (de formule vervangt ontelbaar vele uren geploeter op het lab) . Weet je hoe immens corrupt de farmaceutische industrie is? " Zijn ethisch staan in dit leven geeft echter ook het dilemma weer. Waartoe zijn wij op aarde? In zijn lade ligt het antwoord waar velen door verrijkt zouden kunnen worden, Ook dan weer in de dubbele betekenis van het woord. Simon heeft mijn leven mede verrijkt. Laat de al omvattende liefde troost bieden aan zijn vrouw, kinderen, kleinkinderen en andere dierbaren. Jan Bout Bartlehiem

Simon moedigde mijn hart aan. Vergeef me alstublieft, ik heb meer vertrouwen in het Engels: I found in Simon a source of great encouragement. His nephew, Cor, would take me to see him each time I visited the Netherlands. The three things that struck me most about Simon were - (1) here was a man who smiled with ALL of his face ^.^ (2) the warmth and hospitality of his home (3) his exhaustive collection of well-read books. He would listen carefully to all I had to say and would offer insight from Scripture, usually a Psalm. There would also be an opportunity for us to pray together before my departure. Ik zal hem zo erg missen, maar gedachten aan Simon blijven mij hart aanmoedigen.

Pappa, wat ga ik je ontzettend missen. De gesprekken die we hadden, je wijze adviezen, je unieke humor. De woorden laten me in de steek. Ik kan maar niet begrijpen waarom nou jij. Je kon zo genieten van de mensen om je heen, je had zoveel liefde voor ze, je had zoveel liefde voor ons, voor mij. Je was zo sterk door alles heen. Je mag nu bij Jezus zijn, je keek er zo naar uit om Hem te ontmoeten, geen pijn meer, ik ben zo blij voor je. Je zult voor altijd in mijn hart zijn, ik zal goed voor mama zorgen. In memoriam, Simon van Duijn 25 oktober 1959 - 19 december 2020 https://youtu.be/nEwFAMLjEHk

Gert-Jan: Toen ik hoorde dat Simon door de doktoren opgegeven was, vanwege de kankerexplosie in zijn lichaam heb ik met de gedachte gespeeld om hem op te zoeken en nog een laatste gesprek met hem te hebben. Om hetgeen wat we voor elkaar hebben betekent te memoriseren en hem hartelijk te danken voor de vele gesprekken die we gehad hebben en evt herinneringen op te halen. Maar ik vond het een egoïstische gedachte, omdat juist in die laatste dagen dat hij nog bij ons op aarde zou zijn, hij zijn tijd moest besteden aan zijn vrouw en kinderen die natuurlijk een veel sterkere band hadden met Simon dan ik had. Ik kan me nog goed herinneren dat ik Simon voor het eerst zag. Dat was in de samenkomst in Alphen ad Rijn, dat hij vooroplopend de school aan de Batenstein in kwam en wij blij reageerden omdat er weer een gezin met kinderen bij ons in de samenkomst kwam. Het was het begin van een periode met ontzettend veel hoogtepunten waar we met heel veel dankbaarheid op terugkijken. Simon was een broeder die de tijd voor je nam. Als je met hem sprak in een groep of persoonlijk, hij nam je altijd serieus. Stelde doortastende vragen en had altijd een beargumenteerde eigen mening of visie op een bepaald vraagstuk. Ik herinner me nog ons laatste gesprek toen ik gevraagd werd om even een gourmetstel bij Simon en Evelyn op te halen en ik gelijk de gelegenheid greep om weer eens ouderwets met Simon en Evelyn bij te praten. We hadden het over het dagelijkse leven, wat we meemaakten maar bovenal het rotsvaste vertrouwen wat we beiden deelden in onze Heer en Heiland. Hij wist vanuit zijn zieke toestand altijd zijn vreugde te vinden in Zijn Heer en anderen daar deelgenoot van te maken. Dat was bijzonder. Ik voelde me altijd meer dan welkom als ik bij de familie van Duijn over de vloer kwam. In de periode dat ik in Leiden op school zat, mocht ik door de weeks altijd een nacht logeren om dan met hen naar de bidstond/bijbelstudie te gaan. Onderweg hadden we altijd levendige discussies en memorabele gesprekken. Wat ik van Simon geleerd heb is dat je nooit een vraagstuk vanuit 1 kant moet belichten maar het van meerdere kanten mag en moet bezien om een duidelijker en steviger antwoord te krijgen. Hij wist dan ook altijd Bijbelse vraagstukken op meerdere manieren te belichten waardoor je een completer beeld kreeg van Gods Woord. Hij kon dat heel goed. Als ik de afscheidsdienst bekeken heb, kan ik alleen maar bevestigen dat het beeld wat geschetst werd van Simon ook die Simon was die ik kende en die we ook in onze herinnering mogen houden. Hij was in veel opzichten een voorbeeld in het leven waarvan ik dagelijks nog de vruchten mag plukken in mijn eigen huwelijk. Dit stuk wordt te lang als ik alle herinneringen aan het papier ga toevertrouwen, maar wat ik zeker weet, is dat we eens op een moment met elkaar in de hemel de Persoon van onze Heere Jezus zullen groot maken en Hem zullen prijzen voor hetgeen Hij voor ons gedaan heeft. Daar zullen de tranen worden afgewist en zullen we eeuwige vreugde bij Hem ervaren met allen die ons lief en dierbaar zijn die ook weten gekocht en betaald te zijn door het bloed van Jezus Christus. Het is voor mij geen vaarwel, maar het is een tot ziens! Prisca: mijn herinnering aan (oom) Simon; goedlachs, humoristisch, nam de tijd voor een goed (geestelijk) gesprek, hij toonde oprechte interesse ook in onze kinderen, wat ik me goed herinner is het geweldige bed dat hij samen met tante Evelyn maakte, onder het bed had hij een grote speelruimte voor de kleinkinderen uitgedacht, daar konden ze spelen, lezen, kleuren etc en wat ook indruk op me maakte is dat hij speciaal voor Jemima een eigen Bijbelcursus geschreven had en met haar deed, wat waardevol en wat een teken van liefde voor zijn kleindochter en Zijn Heer en Heiland! Dankbaar voor de liefdevolle, waardevolle, ontroerende afscheidsdienst die we mee mochten kijken, een aansporing om uit te mogen delen om ons heen, we wensen u tante Evelyn, maar ook alle kinderen, broeder Dick, en de rest van de familie, de tekst uit 51:12a toe, Ik, Ik ben het Die u troost.... we bidden voor jullie in deze ontzettend moeilijke tijd, en zien uit naar het moment dat we daar bij onze Heere Jezus mogen zijn waar (oom) Simon nu is, waar geen rouw, geen pijn en geen tranen meer zullen zijn! Lieve groet, Gert-Jan & Prisca

Beste fam. van Duijn, Wij willen jullie op deze manier condoleren met het grote verlies van jullie Simon. We hebben de afscheidsdienst mogen volgen en hebben daarvan de zegen ervaren. Met name de woorden van Evelyn die het voorbeeld gebruikte van een steen in het water geworpen waarvan het effect daarvan te zien is in steeds wijder wordende kringen. Ze vergeleek dat met de zegen die zich heeft uitgebreid tijdens de ziekteperiode van Simon. Van hemzelf naar de familie en verder. Het kwaad van Simons ziekte, met de pijn en verdriet waarmee dat gepaard is gegaan, is door jullie en onze Heer, getransformeerd tot iets heel goeds. (Denk aan de woorden van Jozef tot zijn broers). Jullie kunnen er van overtuigd zijn dat het effect van ‘de steen in het water’ niet beperkt is gebleven. Wij, die wat verder af staan hebben deze zegen ook ruimschoots ondervonden. Door de contacten met Simon, af en toe, gedurende zijn ziekte, maar zeker ook door te kunnen delen in dat, wat tijdens de afscheidsdienst naar voren is gebracht. We wensen jullie kracht en genade van God toe in dit verlies en zien uit naar het moment dat onze Heer geopenbaard zal worden en wij allen Hem zullen zien zoals Hij is.

Liebe Evelyn, liebe Rhodé, Ihr lieben alle, ich habe eine Weile gebraucht, bis ich Euch schreiben kann. Ich hätte nicht gedacht, dass es mir so schwer fällt. Irgendwie hatte ich wohl immer noch die Hoffnung, noch einmal einige Stunden mit meinem Freund zu verbringen. Das EINE Wochenende war sooo schön - und doch viel zu wenig. Und danach habe ich mich viel zu wenig gemeldet, das tut mir so leid! Das Bild auf der Anzeige - ich meine, es trägt Deine Handschrift, Rhodé, oder? - hat mich sehr ermuntert. Ich kann mir so gut vorstellen, wie Simon im Paradies ankommt. Der Herr steht an der Tür, öffnet nur die Arme und sagt: "Simon, wie schön, dass Du hier bist! Komm rein!" Und ich höre Simon sagen - in seiner bedächtigen Art -: "Ja, ich freue mich auch, bei Dir zu sein! Hier ist es schön, so friedlich. Aber ... mein Herr, ich hatte eigentlich gedacht, ich würde da unten noch gebraucht. Achtest Du auf Evelyn, auf meine Kleine, auf alle meine Kinder und Enkel? Pass bitte gut auf sie auf!" Und der Herr wird Simon noch einmal in die Arme nehmen und ihm sagen: "Simon, ich liebe sie noch mehr als du. Ich passe auf sie auf! Versprochen!" Und dann werden sich die beiden über Euch unterhalten. Was Ihr zusammen erlebt habt. Und wie auch Euer Weg weiter gehen wird ... Ich weiß, das ist etwas vermenschlicht, aber kann es anders sein? Der Herr hat sich viel Mühe gegeben, uns den Himmel zu erklären. Darum dürfen wir uns das auch plastisch vorstellen. Ihr Lieben, wir beten weiter für Euch. Wir haben ja Simon nur sehr kurz so richtig kennengelernt. Und was für ein weiser, sensibler Mensch war er! Was werdet Ihr ihn erst vermissen! Wir denken an Euch! Ganz liebe Grüße aus Hessen Eure Burkhard & Birgit

Beste fam. van Duijn, Ik wil jullie op deze manier condoleren met het grote verlies van Simon. Helaas heb ik de afscheidsdienst niet kunnen volgen i.v.m. te laat ontvangen van de kaart op het Visser 't Hooft Lyceum i.v.m. vakantie. Wens jullie heel veel sterkte met elkaar. Groeten Hans Landwaart

Ik wens u veel kracht en sterkte toe in deze moeilijke tijd. Met vriendelijke groet, Bianca Hokke (collega Visser 't Hooft Lyceum Leiderdorp)

Gecondoleerd met dit enorme verlies. Ik wens jullie als gezin heel veel sterkte. Mariska Kasper ( Visser 't Hooft Lyceum)

Heel veel sterkte. Ik bid en hoop dat jullie herinnering aan hem jullie behalve een traan ook vaak een glimlach op jullie gezicht zal brengen. Hartelijke groet, Annelies van Ingen Schenau, collega

Beste fam. van Duijn, Hierbij wil ik jullie condoleren met het verlies van Simon. Wat heeft hij hard en lang gestreden om bij jullie te mogen blijven. Heel veel sterkte voor jullie allemaal toegewenst.

In de periode dat Simon een collega was heeft hij een hele belangrijke rol gespeeld als voorzitter van de deelraad. Op zeer proffesionele, intergere wijze pakte hij lastige problemen aan. Ik ben hem erkentelijk daarvoor. Veel sterkte voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen.Simon, rust nu echt zacht totziens! Marije Veldhuis

Lieve Simon. Vriend. Collega. Wat een mooi mens ben jij. Vol van liefde. Je kon genieten van de kleinste dingen. Dacht na over alles wat je zei. Geliefd bij de leerlingen en collega's. Maar nu ben je thuis!!!! Liefs PF

Meneer van Duijn loopt langs het science-leerplein. Een leerling bij mij op het plein merkt op: "mevrouw, die docent doet me altijd denken aan Master Shifu uit de film Kung fu panda." Deze leerling had meer dan gelijk! We gaan je missen, Simon!

Dankbaar voor de samenwerking met Simon. Wijze, bedachtzame woorden die altijd even de tijd nodig hadden bij mij, om te doorgronden wat Simon wilde zeggen. Daarin schuilt een mooie kwaliteit van Simon: zonder oordeel jou laten nadenken, reflecteren. En chocolade, waarvan ik nu alleen weet dat die altijd op zijn plankje in de kast lag en waarmee hij zogenaamd 'omkoopbaar' was voor leerlingen. Eigenlijk weet ik niet of hij een voorkeur had voor melk, puur of wit (de periode dat er nog geen karamel-zeezout was). Tot ziens Simon. Evelyn en familie: veel sterkte met het gemis.

Gecondoleerd en veel sterkte gewenst. Simon was een geweldige collega heel erg betrokken met leerlingen en collega. Groet Arie ( oud collega van Simon 6 jaar geleden op VHL)

Gecondoleerd met het verlies van Simon. Helaas heb ik hem de laatste periode niet meer kunnen begeleiden ivm mijn pensionering, maar wij kenden elkaar al 30 jaar en ik heb vele gesprekken met hem in het verleden gevoerd, Hij heeft medisch veel zaken doorstaan, met een bijzondere kracht. Hoe knap hij daarmee om kon gaan, vond ik altijd verbazingwekkend. Evelyn, veel sterke in de komende periode. Je bent/ zult hem gaan missen, maar je kunt volgens mij kunnen terugkijken op een mooie langdurige stabiele periode die je wel met hem hebt kunnen beleven. Nogmaals veel sterkte en probeer te genieten van je kinderen en kleinkinderen. Ruud Rietbroek