Lieve Robbert, Zoveel herinneringen delen we samen in de afgelopen 35 jaar. Ik leerde je kennen toen je 9 was. Het kleine neefje van Rien. Je groeide op en je vermaakte je o.a. met sport, Ajax, uitgaan met vrienden en onze vele familie feestjes. Ook werkte je hard aan een mooie carrière. Trots als je weer een promotie maakte. Aan onze familie wintersport vakanties denk ik met veel plezier terug. Op een prachtige zonnige februari dag ergens begin jaren 90 namen jij en Nick ons mee naar een alternatieve route. Als 2 jonge sportieve gastjes konden jullie direct al beter skiën dan de rest van de familie. Dineke en ik spanden de kroon. Wij stonden met t zweet in onze handen op de lange latten. Maar goed daar gingen we dan je vader, moeder, Rien en ik achter jullie aan. Jij voor op. Jullie beloofden ons een makkelijke route via een bospad. De zon scheen uitbundig, de vogels floten. Ik had het zweet niet alleen meer in mijn handen... We moesten klimmen over prikkeldraad, over bruggetjes, smalle paadjes, ski's uit en aan en snel door anders raakten we achterop. Uiteindelijk kwamen we netjes terug bij de verzamelplaats in het dorp. Je keek ons stralend aan en je zei "goed te doen toch". Toen dacht ik er iets anders over, nu kijk ik er met een glimlach op terug. Afgelopen februari zijn Rien en ik samen weer eens in Niederau geweest. Dat was een mooie trip down Memory Lane. Erg leuk om, zoveel jaar verder, hier weer te zijn en terug te denken aan toen. Deze herinnering kwam daar al skiënd omhoog. Ik ben verdrietig dat we niet meer herinneringen kunnen maken, maar degene die ik wel heb zal ik koesteren. Jeannine
