Pascale de Haan

Vroeger trok ik veel met Pascale op. 1 keer hebben wij ruzie gehad. En dat weet ik nog als de dag van gisteren. Wij logeerden allebei bij oma en wij speelden schooltje. Ik moest altijd de leerling spelen en Pascale was altijd de juf. Ik kreeg straf van Pascale omdat ik een som niet snapte en die ik ook heel moeilijk en onzinnig vond en ik moest in de hoek staan. Ondertussen ging zij met heel wat anders spelen en ik stond nog steeds braaf in de hoek. Toen werd ik boos. We hebben samen een blauwe maandag op turnen gezeten. Zij maakte mooie handstanden in de tuin bij oma en opa en ik kreeg mijn benen niet een 10 cm van de grond. Ook hebben wij samen vaak gerolschaatst in het pakhuis in de J F Helmersstraat, wat in mijn ogen echt gigantisch groot was. Pascale had mij ook een keer op een paard gezet. Ik was doodsbang, en Pascale zei doodleuk dat ik gewoon niet moest laten blijken dat ik bang was. Heel dapper stond ik naast haar paard te bibberen en te zeggen dat ik niet bang was. Ook vond Pascale het leuk als ik bij haar kwam logeren. Maar tante Joke gaf mij dan gekookte bietjes en die vond ik vreselijk. Dus logeren wilde ik wel, maar na het eten. Ik kreeg van Pascale kleding die zij niet meer paste. En ik was daar meer dan gelukkig mee. Toen had ik ook een keer echte mooie kleren die in de mode waren. Ik keek altijd heel erg tegen Pascale op. Alles wat zij deed was perfect in mijn ogen. Zij had de goed gelukte vriendinnen en een hele goed smaak. Haar huis is altijd mooi ingericht met spullen die bij elkaar passen. Zij deed de havo en ik kwam niet verder dan de huishoudschool. Dus in mijn ogen was Pascale echt super slim. Pascale heeft ervoor gezorgd dat ik mijn oma weer had opgezocht en weer bij mijn familie over de vloer kwam. En daar ben ik haar nog altijd dankbaar voor. Mijn herinneringen aan Pascale zal ik nooit vergeten.

Met ontzettend veel ongeloof en met heel verdriet lees ik zojuist het in en in pijnlijke en intens verdrietige bericht over Pascale… woorden schieten te kort er is een bijzonder mooi, lief, attent, creatief, maar bovenal een geweldige lieverd van ons heen gegaan! Wat is de wereld toch gemeen! Lieve Remco, Naomi, Esmee, Wally, Joke, Michel en Yanique heel heel veel sterkte met het verwerken van dit inmens en intense verdriet heel veel liefs Monique van Galen.

Remco , Naomi ,Esmee, heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies. wij zijn in gedachte bij jullie. Ferry en Tonia

De laatste teamfoto van de ark met Pascale erop❤️

Langs deze weg willen wij jullie condoleren met het verlies van jullie lieve moeder en vrouw, Pascale. In gedachten zijn we bij jullie, in deze moeilijke tijden. Lieve groet, familie van Mastwijk.

Lieve Remco, Naomi en Esmee, Ik wil jullie ook graag nog het e.e.a. vertellen. Pascale was 2 jaar mijn duo-collega in groep 7 op de Ark. We hadden in het 2e jaar een pittige groep leerlingen. Er gebeurde veel tussen de leerlingen. Met name doordat Pascale altijd zo positief bleef, vol energie en vooral met heel veel humor ook, hebben we toch een heel fijn schooljaar met deze groep gehad. We kregen aan het einde van dat schooljaar een fotoboek van de ouders met allerlei foto’s van de vele activiteiten, die we met ze hadden gedaan, naast het leren. Je kunt teruglezen in de persoonlijke stukjes van de kinderen dat ze dat allemaal heel leuk vonden en een fijn jaar bij ons hadden gehad. We waren stiekem wel trots op onszelf. Pascale was echt een geboren juf, vooral voor de kinderen in de bovenbouw. Het is daarom zo oneerlijk dat ze ziek werd en niet meer voor de klas kon staan, iets was ze zo graag deed en waar ze zo goed in was… Ze werd ook zo gemist door iedereen op de Ark. Mijn 2 kinderen hebben juf Pascale ook nog gehad en zij was voor allebei een van hun favoriete juffen. Toen ik samen met Pascale in een groep werkte, kwam ze wel eens bij ons eten als we ‘s avonds nog iets hadden voor school want ik woonde dichtbij school. Ze vertelde toen een keer aan mijn zoontje dat ze in Vijfhuizen woonde en zei met een uitgestreken gezicht:’ Daar staan 5 huizen en in de laatste woon ik.’ Mijn zoon heeft dit nog jaren geloofd. In de jaren dat Pas ziek was, zijn Mariette ( ook een collega van de Ark) en ik regelmatig bij Pas langs geweest. Ondanks dat ze soms zo ziek was en het zo uitzichtloos leek, was het altijd gezellig en was ze zo moedig en positief. Ze had ook altijd oprechte belangstelling voor ons en onze levens en was zo betrokken tot op het laatste toe. Heel bijzonder vind ik dat. De laatste keer dat we bij Pas konden langsgaan, was in februari. We hebben toen in de achtertuin gezeten want het was best warm weer. Ze vertelde toen lachend over hoe ze haar haar hadden afgeschoren, alsof het iets heel normaals was. Ik heb diep respect en bewondering voor hoe Pascale haar ziek zijn heeft gedragen al die jaren en ook zo gestreden heeft om weer beter te worden. Wat een ontzettend moedige en positieve vrouw. Ik heb veel van haar geleerd en neem dit mee mijn verdere leven. Gelukkig heb ik haar dit ook nog kunnen vertellen via de app omdat ze me liet weten dat ze ervoor gekozen had om op een later moment ‘het leven te gaan verlaten’. Lieve Remco, Naomi en Esmee, voor jullie is het ook zo zwaar geweest de afgelopen 4 jaar. Ik heb zeker ook veel bewondering hoe jullie hier al die jaren mee om zijn gegaan en Pas hebben gesteund. Wat zullen jullie, jullie lieve vrouw en moeder, ontzettend missen. Ik wens jullie en jullie (schoon)ouders heel veel sterkte, kracht en troost toe in deze verdrietige tijd. Veel liefs, Suzanne Kralt

Hallo Remco, Naomi en Esmee, graag wil ik een herinnering over mijn nicht, met jullie delen, al is het er wel een van aantal jaren geleden. Ik zal ongeveer 13/14 jaar en Pascale zal ongeveer 10 jaar zijn geweest. Samen met mijn ouders en Pascale zijn we toen een dagje naar Ponypark Slagharen geweest. Ik werd daar gebeten door een pony, sinds dien was ik bang voor paarden/pony's .Tijdens logeer partijtjes bij je schoonouders/ jullie opa(Wally) en oma(Joke), leerde Pascale mij over mijn angst heen te komen. Door haar mee te helpen met haar paard Isabelle, om het te verzorgen. (Poetsen, kammen enz) Dit bewijst maar weer , wat een topper Pascale toen al was. En wat een Topper ze nu ook is, om wat zij de afgelopen tijd allemaal heeft moeten mee maken.. Diep respect heb ik voor haar! Ik ben blij dat we weer even contact hadden na zoveel tijd ,al was het via de whatsapp. Lieve Remco, Naomi , Esmee en verdere familie heel veel sterkte gewenst voor de komende tijd. Liefs Esther Loogman de Haan

Lieve Passie, Ik kan vol trots zeggen, dat jij mijn ‘oudste’ vriendinnetje bent! Omdat onze ouders hechte vrienden waren, hebben wij samen in de box gelegen en zijn samen opgegroeid! Wij schelen qua leeftijd 3 maanden en 9 dagen en elk jaar zei je op 4 Februari, nou mop, we zijn gelukkig weer even oud. Opgegroeid bij voetbalclub Bloemendaal, waar we steevast een gehaktbal kregen op zondag, dat was dan ons diner, want onze ouders namen nog een slok, dat vonden wij helemaal niet erg! Toen we 9 waren, werd Mich geboren en kreeg ik ook een beetje een ‘broer’, ooooooh wat was jij trots en ik mocht meegenieten. Mich en ik noemen elkaar nog steeds broer en zus………en dat zal ook altijd zo blijven. Onze liefde voor paarden hadden we gemeen, elk weekend en als t kon op woensdag middag, hup naar de manege bij jullie achter in de tuin of bij ons in het bos! Jij was altijd dol op macaroni en ik hield van witlof, dus als ik bij jou sliep, maakte Joke voor mij de hele week witlof en als je bij ons sliep, moest ik de hele week macaroni eten……. Toen Daan werd geboren, was jij de eerste, die aan mijn bed stond en ik heb jou dan ook gevraagd of je zijn peettante wilde worden. Papa Wally stond overigens na 2 dagen naast m’n bed met een meloen, want ja fruit moest er gegeten worden! Als de dag van gister herinner ik mij jouw verontrustende telefoontje….. Ik was aan het vliegen en was in Lissabon, jij dacht, ik bel keurig om 9 uur, maar door tijdsverschil stond mijn telefoon nog op ‘stil’ en dus belde ik je gelijk terug. Je zei, Sas, het is foute boel………… de tering, wat hebben we samen gevloekt en gejankt, maar aan het einde van het gesprek zei je, maar uhhh maak je geen zorgen hoor, want ik ga dit kunstje ‘flikken’ Nou lieve, allerliefste en dappere dodo, je hebt gevochten als een leeuwin, maar helaas was dit gevecht niet te winnen. Jij zal voor altijd mijn beste, meest oprechte en dierbare vriendin blijven. Wat hebben we de laatste 4 jaar ook vooral humor samen gehad, het duo Passie en Sassie voor al uw feesten en partijen! Jij oordeelde en veroordeelde nooit, je was oprecht, eerlijk en een hart van goud! Ik ga jou missen, maar hou me vast aan alle mooie herinneringen, ik heb je beloofd om voor papa en mama te zorgen en ik zal er altijd zijn voor Rem en jullie meiden. Ik laat je los, maar hou je voor ALTIJD vast in mijn gedachten en in mijn 💖 Voor altijd jouw Sassie…….. Hou van je, tot aan de sterretjes en weer terug! XXX

Lieve Pascal, wat een sterke vrouw ben je met zoveel positiviteit, zo herinner ik je ook door onze gezamenlijke voetbalweekendjes en wat ongelofelijk verdrietig dat je niet langer is gegund bij je mooie gezin. Lieve Remco, Naomi en Esmee, heel veel sterkte met dit een plekje te geven en blijf elkaar herinneren aan al die mooie momenten samen. liefs, Chi

Gecondoleerd met dit grote verlies. Hopelijk maakt de bijzonder mooie afscheidsdienst het gemis enigszins draagbaar. Heel veel sterkte voor Remco, Esmee en Naomi en naasten.

Voor Remco, Naomi en Esmee, Gisteren de afscheidsdienst voor Pascale gevolgd via de livestream. Wat een mooie dienst en wat kwam daar duidelijk naar voren hoe ze gemist gaat worden. Ze heeft door haar zijn zoveel mensen geraakt en haar plekje ingenomen. Ik ken Pascale van de Ark, waar ze bij mij stage gelopen heeft. Ze was voor juf in de wieg gelegd. Veel kon ik haar niet leren want eigenlijk beheerste ze het al. Het paste zo bij haar. Ik weet zeker dat ze ook van veel kinderen een geliefde juf was. Ze was zichzelf, nuchter, empatisch en relativerend. Ze gaf leuke lessen maar het belangrijkste was haar oog voor ieder kind. Toen ik de Ark verliet, heeft ze mijn baan overgenomen. Het is heel jammer dat ze maar zo kort juf heeft mogen zijn. Ik heb enorm veel respect voor de wijze waarop ze haar ziekte droeg. Zo positief, zo vol vechtlust en ondanks al haar strijd en verdriet toch altijd oog voor een ander. Altijd even vragen hoe het met jou is, met je kinderen en kleinkinderen, ook toen ze wist dat zij dat niet mee zou maken. Zo sterk…. Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht voor nu en in de toekomst wetend dat Pascale een onuitwisbare indruk achtergelaten heeft. Liefs, Mariette

Lieve Remco, Naomi en Esmee Wat een mooie laatste groet hebben jullie gedaan voor Pascale. Een en al liefde en mooie foto's. Zo knap hoe jullie de 4 jaar hebben doorstaan. De foto hieronder is op de pont terug van de Kaag na een lange dag cursus voor school ( De Ark) . Wat een lol heb ik gehad met Pascale ons ding samen was ,kinderen in de maling nemen. We bleven heel serieus en daarom geloofde ze alles. Gelukkig konden de kinderen net zo hard met ons mee lachen als er 1 van ons toch in de lach schoot. Ook ons ding was liedjes zingen vooral van Andre Hazes. Als ik iets moest zeggen tegen haar ( qua administratie) en zij stond les te geven kwam ik wel eens binnen en begon met een regel te zingen Pascale zong altijd de volgende en dan blèren de kinderen daarna mee. Ze vonden dat prachtig maar wisten daarna weer serieus. Ik weet ook nog de tijd vlak voor dat ze wist dat ze ziek was. Ze moest vaak naar de toilet en kwam dan tegen mij zeggen jokie ( hoe ze mij noemde) even 10 minuten niemand. We maakte er veel geintjes over, nog niet beseffen dat het niet goed was😪 dat kwam ook binnen als een mokerslag. Voelde me schuldig over onze geintjes maar na gesprek met haar viel dat weg. Wat miste ik haar toen ze niet meer in school aanwezig was. Zelfs de buikpijn van het lachen. Maar Pascale heeft een speciaal plekje in me hart en dat weet ze. Lieve Remco, Naomi en Esmee dank nog voor alle app berichten en ik wens jullie heel veel sterkte en kracht toe komende tijd. Liefs Joke Vonk