Joop Hartman

Beste Ome Joop, Als ik aan u denk krijg ik toch altijd wel een glimlach op mijn gezicht, Samen de kroeg in bij de Eendracht en voordat we naar tante Corry gingen even een kroket of bitterballen meenemen. Het land inlopen om te kijken of je nog wat gevangen had tijdens het vissen. Je ergens in de Haarlemmermeer op mijn fiets tegen komen en dan een krat bier achter in je bus zien staan als je met je maat verkeersborden aan het plaatsen was. Samen met je naar buiten lopen om te kijken naar een Ferrari of andere auto die je opgehaald had en bij First floor moest afleveren. Jij op je knieën in de kamer zat om een cavia te voeren die aan het logeren was. Ik van jou eens wat horloges gekocht had. (waarvan ik er later achter kwam dat ze van de HEMA kwamen, goed leermoment) Jij mij geregeld oud spul meegaf wat ik dan weer voor jou verkocht. Ik speciaal voor jou kabel meenam welke je stripte en het koper verkocht. Jij ons vaak weg bracht naar Schiphol en ophaalde als we op vakantie gingen. Jij mij geleerd hebt hoe je een auto wast. (niet alleen de buiten kant maar ook de binnen kant van de deuren) De spreuken die je wel eens uitkraamde (tegeltjes waardig) ‘’al gooi je daar een pak zout op, krijg ik er nog geen dorst van’’ Ik hoop dan ook dat je weer bij Tante Corry bent, en je wel wat kroketten hebt meegenomen, doe haar de groeten mij en zeg maar dat ik haar erg mis en trots ben op mijn dochters en nog steeds voorzichtig doe in het verkeer. Liefs ‘’Pleegzoon Frans’’

Lieve Joop, Zo'n 4 jaar geleden waren we met zijn viertjes naar een feest geweest in ons Dorpshuis.Gezellig babbelend, nippend aan onze drankjes, Corrie en jij lekker dansend. Niemand van ons kon vermoeden dat deze avond zo dramatisch voor jou zou aflopen.... Na het ziekenhuis naar een verzorgingstehuis op de gesloten afdeling, waar je geheugen je langzaamaan in de steek liet. Alles was veranderd: Geen buuf meer die ons huis in de gaten hield, Geen courgettes en andijvie meer van het landje, geen verhalen meer van een verdrietige vader over zijn zieke dochter, geen verhalen meer van een supertrotse vader over de zonen die het gemaakt hebben, geen verhalen meer over de intelligente kleinkinderen en hun streken, geen verhalen meer over de mooie auto's die je van heinde en ver moest halen, geen verhalen meer over de heerlijke vakanties in Limburg, geen appelbeignets meer met Oudjaar...En dan plots, vorig jaar begin augustus, vliegt je lieve Corrie weg naar de eeuwigheid, ons allen verbijsterd achterlatend. En dan gisteren zaterdag 4 augustus, het bericht dat jij naar jouw Corrie bent gegaan. Het was even schrikken, maar tegelijkertijd het besef dat jullie weer bij elkaar zijn voor eeuwig. Wat een feest zal het zijn en natuurlijk met biertje en citroenjenevertje. Geniet weer van elkaar en doe Corrie onze lieve groetjes. Jopie, van harte bedankt voor alles wat je voor ons al die tijd hebt gedaan en betekend. Als buren uit ons leven en uit ons Buitenhof, maar als Buuf en Bufie voor altijd in ons hart gegrift. Buuf Herbert en Bufie Carmen

Lieve opa Joop.. heb mooie tijden mee gemaakt saampjes met je prachtige klein kind Kellebel, kwamen we je ophalen en naar de paarden racen toe biertje drinken en daarna terug naar oma gezellie.. ben blij dat ik jullie allebei zo goed gekend hebt als of ik nog een extra opa en oma erbij had.. ben blij dat ik je laatst nog heb gezien, ook al herkende je me niet echt het was fijn om je te zien.. rust zacht lieve opa Joop saampjes met je mooi vrouw oma Corry.. zal jullie missen ❤️😘

Joop,veel goede herinneringen aan jou,leuke tijd bij First Floor waar je zo maar is binnen kwam lopen en ik je vroeg of je af en toe met een auto naar de RDW kon rijden,nou dat wilde je wel en dat bleek je op het lijf geschreven te zijn,een babbeltje een reepje of een peukie en de auto werd goedgekeurd,ik herinner me nog dat we samen door Haarlem reden in een oude BMW waarbij wat water in de tank zat wat hevige knallen veroorzaakte dus bij elk stoplicht een klap met het geluid van een strijker,mensen schrokken zich kapot,je rolde zowat door de auto van het lachen en ik ook natuurlijk,mooie tijden jammer dat ze voorbij zijn maar ik zal het nooit vergeten. Rust zacht Ouwe Pijp

Lieve Pa, Daar staan we dan nog geen jaar nadat we afscheid hebben moeten nemen van moe, Corry jouw grote liefde. 81 jaar waarvan ik er 50 mocht meebeleven. Leren mocht ik van je, heel veel! Te veel om hier te benoemen, maar een van mijn eerste herinneringen is toch wel dat je er alles aan deed dat wij als gezin niets te kort kwamen. Als je thuis kwam uit je werk was het eten met het hele gezin en na het eten weer op je brommer naar de betonfabriek Nimis waar je in de eerste jaren werkte. Op de zaterdagen had je altijd andere manieren om ook nog te voorzien in je eigen “zakgeld”. Zo ben ik nooit vergeten hoe ik met je mee mocht naar Spakenburg. We vertrokken dan in de ochtend om een grote hoeveelheid pondjes paling te kopen. Deze werden dan vervolgens verkocht in de kroegen in Haarlem, Heemstede en standaard eindigend in De Eendracht in Vijfhuizen. Vol bewondering keek ik hoe je die paling verkocht en vroeg ik mij af hoe al die mensen jou konden. Standaard was het he Jopie! Vermoedelijk leerde ik hier onbewust mijn eerste onderhandelingstechnieken van jou. Later heb je nog allerlei manieren eigen gemaakt om maar voldoende geld te vergaren. Spachtelputzen en alles waar je maar een beetje handel in zag. Tenslotte mocht je gezin niets te kort komen, met verjaardagen waren er altijd prachtige cadeaus. Zo vergeet ik nooit meer de 3 skelters en later de 3 fietsen in de woonkamer. Ondanks het grote gezin was het ons ook gegund om op vakanties te gaan, prachtige herinneringen heb ik hier aan over gehouden. Met zijn vijfen en pukkie de hond in de opel kadet naar Duitsland. Door keihard te werken en te zorgen dat het ons aan niets ontbrak gaf je invulling aan je liefde voor Moe en je kinderen. Deze taal van de liefde had je zo geleerd en was jou manier. Hiermee leerde je mij werken en dat zoete broodjes niet gebakken worden en als je het idee had dat je nog wel even in je bed kon blijven liggen dan was het standaard, “je nest uit”. Mooie herinneringen heb ik ook aan de tijden dat Marco, Robert en ik voetbalde en als je dan kwam kijken dat ik dan nog extra mijn best ging doen. Standaard werd dan s’avonds tijdens het eten de hele wedstrijd geanalyseerd en verteld wat goed was en wat beter moest. Moppen vertellen was ook één van je grote passies, vaak zo schunnig mogelijk en eigenlijk kon ik al aan je gezicht zien hoe schunnig de mop was. Je kon dan op een bepaalde manier kijken wat dat al verraadden. Als de mop dan klaar was kwam jezelf ook niet mee bij van het lachen. Wat mij vooral is bijgebleven is dat ik het zo knap vond dat je al die ontelbare moppen kon onthouden en dat je ze zo goed wist te vertellen met de stiltes op de juiste momenten. Ook heb ik dit van je mogen leren, alleen ben ik er nooit zo goed in geworden als jou. Uiteraard mag hier bier drinken niet ontbreken. Ook dit mocht ik leren van jou. Toen we nog te klein waren voor bier, begonnen we met een sneeuwwitje. Sevenup met een beetje bier. Later toen we oud genoeg waren voor een biertje leerde je ons als snel dat als je te veel had gedronken de avond ervoor je s’morgens moest beginnen met een biertje om van je kater af te komen. Ook leerde je mij s avonds een kerel s morgens een kerel. Zelf was je hier het grote voorbeeld in want hoeveel je ook had gedronken er werd gewerkt de volgende dag. Communicatie was niet je sterkste kant, maar vaak was één blik van je al genoeg om te weten hoe het er voor stond met je humeur. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik er ook wel eens naast zat met alle gevolgen van dien. Had ik ook nog de pech dat ik tijdens het eten naast je zat. Hoeveel je van ons hield en hoe trots je op ons allemaal was zei je eigenlijk nooit direct, maar pap dat wisten we toch wel want dat kwam uiteindelijk altijd via via bij ons terecht, omdat je altijd tegen andere mensen vol trots over je gezin stond te praten. Pa zondag een week geleden was ik bij je en was het mij gegund dat je een hele heldere dag had, we gingen een stukje wandelen in je rolstoel langs mijn auto, je vond het een mooie toet, zoals alleen jij dat kon zeggen, daarna door de gangen van het verzorgingshuis langs de posterwand met de koeien, waarbij je zei “zo he moet je zien wat een uiers”, toen vervolgens vrolijk fluitend, zoals alleen jij dat kon verder naar je huiskamer. Daar heb ik door je haar zitten kroelen en je op je rug gekriebeld en hebben we een laatste gesprek gehad. Eigenlijk niet echt een gesprek, maar we begrepen elkaar en moesten lachen. Dankbaar ben ik voor dat moment. Last but not least, het handje klappen, om beurten op elkaars hand slaan en wie het eerst op gaf had verloren. Vaak waren mijn handen dan uiteindelijk blauw ondanks dat ik tussendoor nog even wisselde van hand wat uiteraard eigenlijk niet mocht. Hiermee leerde je mij om niet op te geven maar door te zetten tot het echt niet meer gaat. Pa wat was jij een doorzetter. Ook je laatste wedstijd ging je nog aan, ondanks dat je 10-0 achter stond. Daarmee liet je wederom zien dat opgeven niet in jouw woordenboek voorkwam. Pa dank je wel voor alles wat ik van je heb mogen leren, het is een eer om je zoon te mogen zijn. Ik hou van je.

Lieve opa, of eigenlijk moet ik je natuurlijk begroeten zoals altijd; hey m'n lieve Joopie. Deze begroeting galmde standaard door de gang op de buitenhof nummer 4, iets harder dan nu. Daar heb je die schreeuwerd weer hoor zei je dan, wat is ze toch gek he Cor. En daar zat je dan, meestal aan het hoofd van de tafel met je benen over elkaar. Een shaggi in je ene hand en een biertje in de andere. Altijd standaard als ik de hoek om kwam was ie daar. Die lach, die iedereen hier vast kent, ondeugend trots en blij, die lach die mooie alles zeggende lach.... Daar ging de bekende klok bij de eettafel af! laten we naar de bank gaan Kel, want man bijt hond begint zo! En daar zaten we dan met z'n drieën man bijt hond te kijken. Eigenlijk heb ik het nooit een leuk programma gevonden. Maar standaard zat ik tussen jullie in, je rook het heerlijke avond eten van oma dat bijna klaar was, de tikkende klok op de achtergrond de geur van shag en jullie kibbelend naast me, het voelde als thuis. Na het eten wisten we natuurlijk ook hoe laat het was, hoog tijd voor een spelletje. We speelde vaak urenlang, je hield van spelletjes, en welk spelletje we ook met je speelde jij was er goed in. Net als oma was je altijd al een dieren liefhebber. Met als 1 van je favorieten een paard, net als ik. Zo gingen we vroeger altijd samen naar alle paarden evenementen in de Haarlemmermeer. Vroeger haalde jij mij altijd op, later ik jou. Ook Boeffie kwam nooit iets te kort. Als we je even niet zagen lag je meestal bij hem op de grond. Je was altijd dol op hem jouw kleine Boeffie. Je was altijd al een bezige bij en onderweg. Je had veel hobby's en was graag buiten. Zo was je ook altijd te vinden in de tuin, jouw tuin. Je verbouwde er van alles, maar de sla was altijd wel je trots. Als een ware boer kwam je wekelijks je oogst langs brengen, eigenlijk altijd op de zaterdag. Ik hield van de zaterdagen. Verse eitjes in de koelkast en een leeg biertje met glas op het aanrecht. Dat was jaren lang het vaste zaterdag beeld, hierdoor wisten we, Opa is geweest! Na dat de jaren vorderde kwam opa weleens niet, stond alleen het biertje er en ontbraken de eitjes of kwam je opeens een dag later. Helemaal niks voor jou! Toen ik bij jullie langs kwam en ik vroeg waar was je nou zaterdag opa keek je verbaasd. Je wist het niet meer. Oma zei later, ja Kel hij vergeet steeds zoveel. Ik kon het eigenlijk niet geloven en zei maar, ach ja hij wordt ook een dagje ouder oma, het komt vast wel goed. Vanaf toen ging het snel, voor mij een beetje te snel en voor jou waarschijnlijk ook. Je verhuisde naar de Molenburg. Toch haalde je uit de kleine dingen jouw dagelijkse dosis plezier. Een potje biljarten, de planten verzorgen op het balkon, naar Jaq een visje eten met Linda, een bezoek van familie, vrienden, kinderen en kleinkinderen of een rondje aan de wandel met meneer Goossens, want blijven bewegen is goed voor je. Zodra je blijft zitten is het mis hoor Goos, liet je als een ware arts aan hem weten. Je kreeg altijd van alles voor elkaar, een heuse bankschroef op je kamer, had je al snel je vaste rookmaatjes verzameld, tot een in jouw beleving echte baan in de nachtdienst. Ik heb het maar niet gedaan, ze betalen hier slecht zei je dan. Ook het helpen in de keuken met het uitruimen van de vaatwasser leek jou geen goed idee, zonder betaling ga ik hier niet zomaar werken hoor. Dat koper strippen verdient veel beter.. Je was de charmeur van de afdeling en eigenlijk ben je dat altijd al geweest. Onze opa lijkt op Elvis zei ik vroeger altijd. Hij heeft precies hetzelfde haar alleen iets witter. Die prachtige haardos was kenmerkend voor jou, zo haalde je ook voor elke feestelijke gelegenheid standaard je rode of grijze colbert uit de kast en heb ik tot het laatste moment je sandalen abnormaal schattig bij je gevonden. Je tijd daar was zwaar en verwarrend, toch soms ook heel mooi en vreugdig. We hadden veel tijd echt samen met je en ik heb je nog nooit zoveel gezegd hoe trots ik op je ben. wij hier allemaal. Ik heb je vaak verteld hoe dankbaar ik ben dat je onze opa wilde zijn en een vader voor pap. Iets mooiers heb je ons niet kunnen geven en daar ben ik je zo ontzettend dankbaar voor. Op jouw laatste dag heb ik gezien en gehoord hoe geliefd je ook buiten onze familie was. De mooiste verhalen kwamen naar boven en iedereen heeft wel iets bijzonders met je meegemaakt. Dat maakte me trots. Ik heb vooral vaak gehoord dat je altijd een strijder bent geweest een man met een verhaal die nooit zomaar zal opgeven. Je bent verschrikkelijk op de proef gesteld maar het heeft je sterk, moedig en dapper gemaakt. Een opa waar wij met z'n allen ontzettend trots op zijn. In mijn ogen is de kapitein van ons Hartman schip er niet meer en dat vind ik moeilijk. Zonder jou aan het roer zal het zoeken worden naar de juiste koers met z'n allen, maar het gaat ons lukken. Wij samen met jou en oma vliegend boven ons, altijd wakend en heel dichtbij. We gaan je zo missen, je lieve lach, die alles zeggende lach. Dag opa, dag m'n lieve Joopie. Ik ga je voor altijd missen XXXXXXXXXX

Hierbij mijn toespraak Lieve pa, of hoe ik je de laatste maanden begroeten Jooopiee of hey Lekkerding Nu ben ik je echt kwijt. De laatste jaren al zo vaak een soort van afscheid van je genomen, iedere keer weer wat minder pa. Maar nu ben je helemaal weg, waar ik alleen maar rust in kan vinden. Je hebt zo gestreden en je kon ook gewoon niet meer. Maar wat hebben we nog genoten samen! Iedere dinsdag naar de markt vis eten bij Jak. Het begon ooit met een broodje haring en kibbeling met Joppie saus. Ik zei altijd dat het weer bij voerder tijd was 😊 Het broodje is uiteindelijk een losse haring geworden maar de kibbeling bleef. Samen zittend op een bankie al vis etend, genoot je zichtbaar van de mensen met kinderen en natuurlijk de hondjes die voorbij kwamen, en dan zei je altijd; kijk nou Boeffie. Het liefst gaf je alles een knuffel, wat mij ook wel eens deed schamen. Kon mij voorstellen dat het weel eens vreemd over kwam, in één keer een vreemde oudere man in de buggie. Daarna standaard een bakkie koffie op jou kamer met altijd de muziek aan, Frans Bauwer, Heino, Andre Rieu of wat dan ook, en altijd mee fluitend! Daarna ook altijd nog even een biljartje leggen, en wat was je goed en wat wist je dat je goed was! Vol trots liep je met je keu in de rondte of je Keulemans zelf was. En ook zo fanatiek!! Zelfs wanneer er een bal in jou optiek wel goed was, kon je nog een soort van boos worden wanneer ik zei datie mis was. Maar van jou moest dat punt gewoon geschreven worden, maar aangezien ik ook Hartmannen bloed heb dacht ik vaak ja dag, en schreef dat punt niet bij (wat hij toch niet door had) Al met al is het op één hand te tellen de keren dat ik gewonnen heb. En dan nog de uitstapjes naar bijvoorbeeld de wasstraat, wat ook iedere keer weer een belevenis voor je was, samen dansen in je kamer, gewoon stukje auto rijden wat je al mooi vond al dat verkeer en die gebouwen, je vond het allemaal maar wat. Dus gelukkig heb ik en wij ook heel veel mooie dierbare herinneringen aan toch wat zo nu en dan een zware tijd voor je was. Uiteraard ben je zoveel meer pa en opa geweest, ik weet zeker dat onze pa voor de dementie zo meteen nog heel goed samengevat zal worden door zijn lieve broers en nichtje. Lieve schat…. rust nu maar uit, je hebt het meer dan verdiend. Hopelijk ben je weer snel bij jou grote liefde en kunnen jullie vol trots op jullie leven terug kijken. Bedankt voor alles en vooral voor het feit dat wij door jullie opvoeding zo’n hechte band met elkaar hebben als broers en zus. Ik hou van jullie….

Lieve pa, wat een gemis, zoveel groter dan verwacht. Wat ik in mijn toespraak zei dat ik al zoveel afscheid van je had genomen dat klopte ook, maar dat dit laatste definitieve nog zoveel pijn en verdriet zou doen, had ik niet echt verwacht. Ik had al zoveel verdriet gehad tijdens je ziekte, ik had je al iedere keer een beetje verloren, maar dit is zoveel heftiger. Ik mis jou, ik mis je haren waar ik zo lekker in kon kroelen, ik mis je mooie grote lach wanneer je mij zag aankomen, ik mis je ondeugende blik wat je gelukkig tot het einde kon hebben. Ik mis gewoon jou!!! Ook al was je al heel lang niet echt meer helder, je was toch mijn paps waar ik naar toe kon en ging. Ongemerkt ben je toch ook een steun geweest toen moe er niet meer was, ik had jou nog. En ik had je zorgen, die ik nu zo mis. Ook al was het soms zwaar dit is nog zwaarder, het leren leven zonder jou. We hebben zoveel gedeeld de laatste jaren en daar heb ik gelukkig super veel mooie herinneringen aan en dat maakt het gemis natuurlijk groter. Maar ik moet ook dankbaar zijn dat je zolang in mijn leven bent geweest en de ontelbare herinneringen. Het is ook goed zo, je hebt genoeg geleden de laatste jaren en ik hoop zo dat jij en moe elkaar weer gevonden hebben. En ik hoop zo dat jullie trots op zijn zoals wij op jou en moeders. Bedankt voor alles lieve pa ik mis je vreselijk, maar het komt zeker goed!. Hou van je, hou van jullie dikke knuffel van je/jullie dochter