Jaap Goossens

Enkele jaren nadat mijn vader overleed in 1978 kwam Jaap steeds meer in beeld. Jaap is een broer van mijn vader, en dus geen onbekende. Jaap woonde toen alleen en mijn moeder ook. Zij gingen samen op dansles, samen met vakantie en van lieverlee groeiden zij naar elkaar toe. Wij waren ondertussen allemaal het huis uit en zagen dit met een prettig gevoel gebeuren. Op een dag werden we (de kinderen) gevraagd op 'visite' te komen. Wij wisten al wat er komen ging. Trouwen ging niet gebeuren, daar was Jo heel stellig in. Het hoge woord kwam eruit toen we allemaal aan het gebak zaten. "Vinden jullie het goed dat wij gaan hokken"? Onze reactie was dat wij daar niets over te zeggen hadden, en dat dat hun beslissing is. We hebben uiteraard volwaardig ingestemd met hun vraag en Jaap trok bij Jo in. Zeker een ietwat onwennige tijd voor hun beiden, die uiteindelijk ruim 35 jaar heeft geduurd, langer als de tijd dat mijn vader en moeder getrouwd waren, tot mijn vader overleed. Jaap zou nooit vader worden, of plaatsvervanger van mijn vader. Grootvader was echter een heel ander verhaal. Dat gebeurde gewoon. Jaap groeide uit tot een geweldige opa voor de kleinkinderen van Jo. Ze waren gek met opa Jaap en opa Jaap was gek met hun. Voor mij, voor ons als neven en nichten, is het overlijden van Jaap een groot verlies, voor 'zijn' kleinkinderen is het in mijn ogen een nog groter verlies. 'Hun opa' is niet meer. Ook zij hebben hem gekend met al zijn fratsen, zijn eigenwijsheid, zijn 'vallen' en soms zelf niet meer kunnen opstaan. We hebben er achteraf samen met Jo en Jaap enorm om gelachen. Gelukkig bleef het bij wat kleine schaafwonden, en soms iets minder klein. De tand des tijds, van ouderdom en gebreken, trad ook aan voor Jo. 2014 en 2015 met Kerst in het ziekenhuis met een gebroken heup en Jaap 'opgehokt', omdat alléén thuis zijn niet meer mogelijk was. Begin 2016 vanuit Bornholm rechtstreeks naar Eigen Haard in Zwanenburg. Naar huis zonder 24 uur zorg was ook geen optie meer. Ieder apart in hun eigen appartement. Nummer 23 en nummer 27. Na het overlijden van Jo in augustus 2016, kreeg Jaap het steeds zwaarder en moeilijker. Meer en meer vallen, in een rolstoel terecht komen, een interne verhuizing van de 1e etage naar de begane grond afgelopen januari, moeite met ademhalen, meer hoesten, kortom de slijtageslag zette zich voort. Zaterdag 28 maart jongstleden traden er complicaties op, hoesten, koorts en er werd een Corona-test gedaan. Nog geen 24 uur later werd ik gebeld. De uitslag: positief Corona. Jaap werd geïsoleerd op zijn kamer, bezoek was al niet mogelijk in de Nederlandse verzorgingshuizen, dus op visite gaan was zwaaien voor het raam, enkele worden wisselen, wat voor hem heel vermoeiend was. Vrijdag 3 april werd ik gebeld met het bericht dat het niet goed gaat met Jaap. Neven, nichten, kleinkinderen hebben op gepaste afstand afscheid kunnen nemen van een sterk verzwakte, eigenwijze Jaap. Mijn zus Elly belde met de verzorging, die op dat moment bij hem was. Jaap wilde haar wel even spreken. 'Nee, het gaat niet zo goed met me'. Op de vraag of ze nog even op bezoek zou willen komen, reageerde Jaap 'doe maar niet'. Zij wenste hem een 'goede reis', waarop zijn laatste woorden waren: 'dank je wel, ik weet ook niet waar naar toe'. Even later was ook Elly ter plaatse om afscheid te nemen. Het korte leed heeft tot zaterdagavond 22uur geduurd. Jaap is vredig in zijn slaap overleden. Lieve Jaap, dank je wel dat jij de opa voor mijn en onze kinderen was. Wij gaan je vreselijk missen. Liefs Kees (Leo)

Gecondoleerd met het verlies van Jaap en veel sterkte met de verwerking

Gecondoleerd met het verlies van Jaap. Wat een moeilijke en nare tijd is het voor jullie geweest en wat zullen jullie hem missen.... Sterkte. Groetjes Ruud en Corry Baars-Pijnaker

Lieve Jaap en familie, Dank u dat ik u heb mogen leren kennen en wat hebben we gelachen met elkaar. Stoer ons helpen met de BHV training door gewoon zonder angst in de evac-chair te gaan zitten en dat wij u via de trap naar beneden gingen brengen en ik weet dat het best wel eng is om in zo'n stoel te gaan zitten, maar u deed het gewoon. Ik wens u een goede reis naar boven en alle familie heel veel sterkte en warmte met dit verlies. Dank u wel Jaap

Lieve familie, gecondoleerd met dit verlies. Vindt het heel fijn om zijn levensverhaal zo te hebben kunnen lezen. Dank jullie wel hiervoor. Veel sterkte de komende tijd.

Jaap en ik kende elkaar van jongsaf aan. Hij woonde aan de Raasdorperweg en ik aan de Osdorperweg. Allebei zijn we opgegroeid in een tuindersgezin. Ook al hadden wij een leeftijsverschil van 5 jaar, maakte we veel plezier. Als er weer geschaatst kon worden dan kwam Jaap mij ophalen en ook in de zomer gingen we samen zwemmmen in de Ringvaart. Het contact kwam terug toen we allebei in dezelfde gang woonde in Eigen Haard. We spraken dezelfde taal, deelden ons verleden en humor; Jaap noemde de catheterzak aan zijn been: zijn "zeikzak". Maar jaap kon ook heel serieus zijn. Als de pastoor er was in Eigenhaard dan kwam Jaap naar mijn kamer, dan kregen wij de communie en de zegen. Jaap was heel gelovig en had altijd zijn rozenkransje bij zich. De gesprekken met Jaap en zijn humor zal ik echt missen. Ik en mijn kinderen wensen de hele familie heel veel sterkte! Wij zullen hem niet vergeten.

Lieve neven nichten en kinderen, wij hebben altijd genoten van de verhalen van ome Jaap als we op visite kwamen bij jullie thuis of het verzorgingshuis.Wij gaan hem herinneren als een lieve zorgzame man met humor. Heel veel sterkte in deze toch al zo moeilijke tijd voor jullie allen. Peter en Suze Tersteeg.

Jaap en mijn vader ( met vele anderen ) zijn als dienstplichtigen naar Nederlands Indië geweest , daar begon hun vriendschap zoals later bleek voor het leven. Nadat ze terug kwamen uit Indië bleef de vriendschap bestaan ,hij kwam regelmatig bij mijn ouders en dan werden ook andere leger vrienden uitgenodigd en ging mijn vader Indies koken. In die tijd werd ik geboren zodat ik het heel normaal vond dat hij "Ome Jaap" voor mij was. Toen hij naar Canada vertrok ben ik hem een beetje uit het oog verloren ( ik vertelde op school wel dat ik een oom had die in Canada woonde) maar toen hij terug kwam was hij er gewoon weer. En kwam hij weer regelmatig langs, hij hoorde er gewoon bij. later toen het serieus werd met Jo, werd het voor mijn ouders nog leuker en gingen ze ook samen op vakantie,het klikte gewoon. Mijn ouders zijn vele malen verhuisd en dan kwam Jaap samen met Piet Oostendorp helpen, één telefoontje en ze waren er weer. De doden herdenking was een must voor die mannen , ze gingen dan naar Harry in Posterholt, daar werden de vrouwen afgezet en de mannen gingen dan naar de herdenking bij het Indië monument in Roermond. In de tijd dat mijn vader ziek werd kwamen Jaap en Piet trouw iedere week even buurten,mijn vader keek daar erg naar uit en toen Jaap zag dat het teveel was voor hem zij hij tegen Piet dat gaan we anders doen de ene week ik de andere week jij. punt uit. Later toen mijn ouders er niet meer waren hebben we ze nog eens uitgenodigd om langs te komen. Op een dag was het zover, op een gegeven moment belde Jaap, we staan( Jaap,piet en de vrouwen ) in Beesd ,hoe komen we nou bij jou want we weten het niet meer. Ik mijn schoonzoon gestuurd om ze op te halen. Het werd een gezellige dag ,mooi weer ,wijntje erbij en toen ze weer weg gingen zaten (volgens Jaap) de vrouwen te giechelen als pubers. Piet is niet lang daarna overleden en waren ze niet meer zo mobiel ,wij zijn nog wel eens thuis langs geweest in de tijd dat Jo nog goed ter been was en ze vertelde toen dat Jaap nog weleens omviel bij bv het onkruid wieden. Ik ben nog wel een paar keer langs geweest in Eigen Haard maar het meeste contact ging per telefoon,soms belde Jaap dan weer ik niets regelmatig maar gewoon als we er aan dachten. Zo ook de laatste keer op 25 maart jl hij vertelde dat hij mij een keertje moest bellen maar zijn ogen waren zo slecht dat hij het nummer niet kon lezen ,maar verder was alles goed. Ik zeg nog ,maakt niet uit, ik bel jou voortaan op dinsdag of woensdag morgen zo lang je geen bezoek kunt krijgen. Afgelopen woensdag en donderdag geprobeerd maar er werd niet opgenomen. Dit was het laatste gesprek. Jaap voor altijd in mij hart. Ik hoor het hem zeggen "Het is gedaan met de koopman"

Lieve Jaap, We hebben fijne herinneringen aan onze bezoeken aan jou. We konden altijd bij jou terecht. Ook oom Max mocht in een huisje van jou wonen. Wat was het leuk om samen met mijn zussen bij jou koffie te drinken. Door het Corona virus kunnen we helaas niet afscheid nemen. Maar in gedachte zijn we bij de begrafenis aanwezig. Hartelijke groet, Leny

Lieve familie, gecondoleerd met het overlijden van Jaap. Heel veel sterkte voor de komende tijd.

Lieve allemaal. Wil jullie van harte sterkte wensen in deze bijzondere tijd. Ome Jaap is niet meer hier, maar de herrinneringen aan hem blijven wel. Een sterke, krachtige soms eigenwijze maar ontzettend lieve man. Een man die naast Tante Annie is gaan staan en echt van haar is gaan houden. Waar ik een fijn gesprek mee kon voeren , o.a. over Nederlands Indië waar mijn vader ook is geweest. Op zondagen als we soms langskwamen zaten we in de tuin. De vliegtuigen namen we voor lief, en als het te gek werd gingen we naar binnen. Dit is al wat langer geleden maar het kwam direct als herrinnering naar boven. A,s. vrijdag brandt er een kaarsje voor hem, en daardoor ben ik in gedachten en gebed dan dichtbij. Ook voor jullie en jullie kinderen. Voor kracht, maar vooral voor liefde en warmte om jullie heen. Hartelijke, lieve groet, Ria- Jo. ❤️🙏

Allereerst willen wij ( Marion en Sieb Kindermans) alle nabestaanden condoleren met het verlies van Jaap. Ik zal mij eerst even voorstellen. Mijn naam is Sieb Kindermans en ben getrouwd met de dochter (Marion Draaijer) van de sergeant Gerrit Draaijer. Toen ik in 1980 over de vloer kwam bij de familie Draaijer leerde ik mijn schoonvader kennen. Al snel moest ik de verhalen van zijn tijd in Indonesië aanhoren. Zelf diende ik in die tijd bij de marine. Ik hoorde weleens verhalen en namen van zijn dienstmakkers en dacht dan dat de verhalen met een korreltje zout genomen moesten worden.Tot die keer dat mijn schoonvader een uitnodiging kreeg voor een reünie. Hij gaf aan dat hij dat stuk niet kon rijden en daarom de uitnodiging aan zich voorbij moest laten gaan. Nee Pa zei ik tegen hem ik ga met je mee. Wij samen in de wagen naar de reünie. De gehele weg moest ik de bekende verhalen wederom aanhoren. Maar goed eenmaal aangekomen op de Oranjekazerne in Schaarsbergen liep ik zonder enige verwachting de grote zaal vol met oude mannen in. Die dag zal mij altijd bijblijven. Toen we binnen kwamen en mijn schoonvader herkent werd begon het grote feest. Wat waren ze blij elkaar te zien. Aan de manier waarop ze elkaar groeten wist ik meteen, dit zijn mannen die iets met elkaar delen. Dit zijn mannen die er voor elkaar geweest zijn toen dat nodig was. Deze mannen hebben lief en leed met elkaar gedeeld. Nadat ze mijn schoonpa begroet hadden wilde ze ook wel weten wie ik was. Op de een of andere manier voelde ik me gelijk geaccepteerd door de groep mannen. Eens de jonge stoere mannen nu de oude kerels die een verleden met elkaar hadden. Ik werd voorgesteld: Van een grote stevige man kreeg ik een hand en hij zei: fijn dat jij Gerrit hebt meegenomen, mijn naan is Piet. De volgende man stelde zich voor als Wim en ook zijn vrouw was aanwezig. De volgende man gaf mij een hand en zei ik ben Maarten en de volgende veteraan stelde zich voor als Jaap.Misschien vergeet ik nu iemand maar zoals ik me herinner was daar Piet, Wim, Maarten, mijn schoonvader Gerrit en Jaap. Het was een geweldige reünie voor zowel mijn schoonvader als voor mij. Wat was deze groep mannen blij om elkaar te zien en zoveel herinneringen op te halen. Op deze dag werden de verhalen die ik al die tijd met een korreltje zout had genomen ineens werkelijkheid. Ik weet nog dat Jaap mij vertelde dat wanneer er iemand praatjes had Jaap mijn schoonvader ging halen om te zien hoe hij die persoon een toontje lager liet zingen. Jaap zei dan: Gerrit weet jij wat deze man over jou zei? Nee zei mijn schoonvader. Nou zei Jaap: dat jij bang van hem bent en niet durft te vechten met hem. Na een kort gemeen was de beste man een illusie armer en had Jaap zoals hij mij vertelde veel plezier om te zien hoe zijn sergeant korte metten met de uitdager maakte. Jaap en zijn makkers wisten wel dat mijn schoonvader de bokstechnieken goed onder de knie had en deze arme man geen schijn van kans zou maken. Jaap kon de verhalen zo mooi vertellen en altijd met zoveel plezier. Jaap was iemand die altijd een geintje had, die altijd vrolijk was. Wat heb ik met Jaap en de mannen gelachen. Jaren ben ik met mijn schoonvader naar de reünies geweest, want niet alleen voor hem maar ook voor mij was het een geweldige dag.En dat kwam door deze mannen. Ze deden niet voor elkaar onder. Ze hadden allemaal hun verhalen en heel veel respect voor elkaar. Mijn schoonvader zei me weleens: die mannen daar kon je van op aan. Ik weet nog goed dat er na het officiële deel gegeten werd. Altijd een blauwe hap, nasi met saté of een rijsttafel. Na het eten werden er in de zaal vele herinneringen opgehaald. Jaap gaf mij zijn portemonnee en zei haal jij voor de sobats even wat te drinken van mij. Het was dan echt gezellig en een ieder wilde zijn verhaal kwijt. Als ik dan met het bier en de borrels aankwam zeiden de mannen terwijl ze het glas aan de mond zette: Proost, zoek maar een mooi plekkie op want er volgen er nog veel meer. Dat waren echte vrienden. Jaap was zo'n vriend. Jaap daar kon je mee lachen maar ook op bouwen wanneer dat nodig was vertelde mijn schoonvader. Jaap en de mannen haalden mijn schoonvader uit bed om gezamenlijk een borrel te drinken waar hij als sergeant bij kon komen. Ooit zei mijn schoonvader: deze mannen haalden in die tijd ook veel rottigheid uit maar het was altijd lachen. 3 jaar geleden is mijn schoonvader helaas overleden en konden we al langere tijd ivm zijn gezondheid niet meer naar de reünies. Hij miste de mannen en ik ook. Jaap was iemand met het hart op de juiste plaats. De reünie begon altijd met het voorlezen van namen van oudgedienden die sinds de vorige reünie waren overleden.Helaas zal nu ook de naam Jaap Goossens genoemd worden. En voor een ieder die Jaap gekend heeft zal dit moeilijk zijn. Ook voor mij na jaren lang de jaarlijkse reünie bezocht te hebben.kwam het bericht hard aan.Het nieuws dat Jaap was overleden raakte mij zeer maar Ik kan terug denken aan Jaap met een lach en veel plezier zoals ik hem gekend heb. Ik ben echt dankbaar dat ik Jaap en de mannen heb leren kennen en hun verhalen heb aan mogen horen. Toelichting foto's: Foto 1 is genomen tijdens het borreluurtje op de reünie van 2003. Met van links naar rechts: Wim-Gerrit Draaijer-naam onbekend-Jaap Goossens-Maarten-Piet Oostendorp-onbekend. Foto 2 is genomen tijdens een bezoek van Jaap en Piet aan mijn schoonvader Gerrit. De dag werd afgesloten met een bezoek aan de chinees. Nogmaals heel veel sterkte toegewenst voor de nabestaanden. Sieb en Marion Kindermans Bernhardstraat 4 3181GB Rozenburg.

Ome Jaap rust zacht, na een mooi rijk leven. Er zijn vele herinneringen en leuke momenten. Voor ons waren de 14 dagen dat je op bezoek kwam bij ons op de Antillen. Zie hier n oud fotootje van Jaap. Zogouw als het weer mag komen we passen afscheid van je nemen op het kerkhof. We zullen je missen!

Lieve Jaap, helaas kan ik geen afscheid van je nemen. Rust zacht! Familie, gedondoleerd met het verlies van jullie vader en opa. An, Riet, Henny, Andre, Jopie en Leny

Lieve Familie. Gecondoleerd met het verlies van jullie Jaap Goossens. Ik mag als vrijwilligster fijne herinneringen aan hem bewaren. Altijd dankbaar voor zijn kopje koffie,met veel melk en niet te vol graag. Een trouwe kerkganger van de maandagavond en soms nog een praatje daarna. Ik wens jullie sterkte en ik zal hem missen op mijn ronde. Een hartelijke groet van Gerda Adolf

Lieve ome Jaap wat heb ik in mijn kindertijd een leuke tijd bij oma thuis gehad. Helaas was dat maar van korte duur omdat mijn vader Piet ons zo jong heeft verlaten door een ongeval. Hier door is ons contact verwaterd. Maar nooit uit mijn gedachten verleden jaar nog gezellig op visite geweest en wat koetjes en kalfjes uit de kast gehaald. Ik ga u missen u bent nu naar de mensen die op u wachten hier boven wilt u ze de groetjes van mij doen. Ik hoop dat we u na deze nare tijd met wat familieleden een waardig afscheid kunnen geven. Lieve familie gecondoleerd met dit verlies.Rust zacht lieve ome Jaap voor altijd in mijn hart I love you xxx

Foto's (1) afscheid nemen 9 april 2020

Foto's (2) afscheid nemen 9 april 2020

Foto's (3) afscheid nemen 9 april 2020

Gecondoleerd met het verlies van Jaap. Ik herinner me de prachtige verhalenverteller wanneer hij op bezoek was bij mijn vader in Asten. Wat een gezellige man en wat konden ze samen praten over hun diensttijd in Nederlands-Indië. Ik herinner me het blije gezicht van mijn vader wanneer Jaap weer gebeld had. Hij leefde dan helemaal op. Ik wens jullie heel veel sterkte toe .

Beste Familie, Gecondoleerd met het verlies van Jaap, Jaap als vriend bij KLM leren kennen,altijd contact gehad ook Op de tuinderij Raasdorperweg herrinering,ook wel geholpen prij spoelen vd veiling.woonde toen nog in Osdorp en ging bij Jaap in Zwanenburg met mijn vrouw langs. Waar hij met zn partner Jo woonde. 10 dagen nog tel contact gehad. Veel gepraat over Ned Indie en Canada Maar moest terug vader toen overleden (groot gezin) hij was erg sociaal Jaap was nog alleen over van zuster en broers. Allemaal veel kracht met het verlies,was een sympathieke man. Henk Driessen

Lieve Jaap, 42 jaar geleden stonden we 20 meter verderop je broer André te begraven. Zou je toen al niet stiekem hebben gedacht, dat je m’n moeder zou gaan versieren? Nu we je in al die jaren beter hebben leren, denk ik van niet: Je was niet de man van de aanval. Je liet je de dingen gebeuren. Of zoals je zelf steeds zei: ”Ik ben de man van 12 ambachten en 13 ongelukken. Je liet je naar Indië sturen, terwijl er een voorbeeld was hoe je er onderuit kon komen. Wel heb je daar je vrienden voor het leven gemaakt. Terugkomend daar vandaan, wilde je je tuinderij weer op gaan pakken, maar mede omdat je vader en broers je daarbij wilde assisteren gooide je je kont tegen de krib en heb je vele andere baantjes gezocht en gehad. Achteraf zei je, dat je hart toch bij de tuinderij lag. Ik denk dat het daar ook een beetje begonnen is met: “Kan ’t zalluf wal”. En wij maar denken dat het van de laatste jaren was. Dat je als man van de wereld naar Canada bent vertrokken om 2 x na 2 jaar weer terug te keren had weer met familieomstandigheden te maken, waar je uiteraard ook zelf weer niets aan kon doen. Dat een lange of korte kapper hier deel van uitmaakte spreekt voor zich. Uiteindelijk heb je besloten niet meer naar Canada te gaan en bij je moeder te blijven. Dat deze beslissing onzes inziens uit luiheid is ontstaan, laten wij onvermeld, want oh, wat zijn we blij dat je hierdoor voor Jo hebt kunnen kiezen. Of Jo voor jou. Maar de mogelijkheid lag er en daar hebben jullie gebruik van gemaakt. In het begin van jullie relatie was het wel aftasten. Oom Jaap, Jaap, Opa, nep opa, heer Goossens, alles is gepasseerd. Je was dan wel geen biologische vader, maar als grootvader, in het begin met enige schroom, maar later als volleerd opa, heb je met je kleinkinderen gespeeld. En uiteraard, misschien wel fijner, zij met jou. Je liet je voor elk spelletje door hen gebruiken, zo niet misbruiken. De jeugd wordt groter en gaat haar eigen weg, maar altijd weten ze de weg naar je terug te vinden. Hetgeen ze tot de laatste dag gedaan hebben. Je wordt ouder en begint te vallen. Weliswaar niet op de door jezelf gewenste momenten en omstandigheden, maar je blijft er vreselijk trots op dat je er steeds zonder kleerscheuren en lichamelijke kwetsuren vanaf weet te komen. Je mag dan trots zijn op jezelf, dat je nooit iets hebt gebroken, maar dat ontsloeg je niet van de gang naar een verpleegtehuis. Deze gang heb je samen met Jo 4 jaar geleden moeten nemen. In eerste instantie leek alles koek en ei en leek het vanzelf te gaan, totdat Jo stierf. Vanaf dat moment was je alleen, met het gevolg dat je vaak aan het vechten was met jezelf, wat je voorheen met Jo kon doen. Nu je je ei niet meer bij Jo kwijt kon, lag je het op het bord van de bemanning, zoals je je verzorgenden consequent noemde. Zij vonden je zonder uitzondering, beminnelijk en lief. Dit lief zijn van je was omgekeerd evenredig met je eigenwijsheid. Tot aan het laatst aan toe wilde je alles zelf doen. Zelfs de laatste dag toen je al was voorzien van morfine, trok je de zuurstofslang uit je neus, waarbij je volgens mij gedacht moet hebben: “Kan ’t zalluf wal”. Compliment aan jou is, dat je jezelf bent gebleven tot aan het eind en daar kan menigeen een voorbeeld aan nemen. Het is gedaan met de koopman, we zullen je missen en zodra de restaurants open zijn, gaan we met iedereen, zoals afgesproken, eten, op jouw kosten.

Lieve allemaal, Als eerst gecondoleerd met het verlies van (voor mij) Ome Jaap. Toen ik dit nieuws hoorde kwamen er meteen allemaal mooie herinneringen naar boven, want wat ben ik blij dat ik zoveel jaren bij Ome Jaap en Tante Annie heb mogen logeren! Dat was altijd een groot feest en daar keek ik altijd enorm naar uit. Standaard op zondagmorgen aankomen met koffie, er naar uitkijken dat je eigen ouders maar weer snel weg moesten gaan om een hapje te eten en vervolgens met tante Annie naar het strand te gaan en ome Jaap thuisbleef om de afwas voor ons te doen🙈 Als we terugkwamen nog even een potje yahtzee met z’n allen, dat was altijd een leuke afsluiter van de dag! Ondanks dat ome Jaap ons misschien erg drukke meiden vond kon hij het , denk ik, wel altijd waarderen als wij er waren. Wat een heerlijke tijd was dat, ❤️ als ik aan Zwanenburg denk denk ik altijd terug met een glimlach en een hoofd vol fijne herinneringen. Ik wens jullie allemaal sterkte toe, Veel liefs van Monique

Ter nagedachtenis, uitgedeeld in de kerk op 10 april

Lieve mensen Het was nooit een opgave om bij Jaap op bezoek te gaan. Hij had altijd wel verhalen over zijn tijd op de tuinderij bij zijn vader en broers, zijn tijd in Ned. Indië, zijn Canada tijd, of zijn tijd bij de KlM. Jaap had overal wel een verhaal over en het was nooit saai om hem te bezoeken. En zo kent u allen Jaap vast ook wel. Maar er is een kant van Jaap die u wellicht minder goed kent en dat is dat Jaap ook een passie had voor versjes en gedichtjes. Zo vertelde Jaap mij eens dat hij als jonge knaap bij zijn vader in de tuin werkzaam was. Op een dag gingen ze s ’morgens vroeg spinazie snijden. Een stapel kisten stond klaar om de spinazie in te doen. In een zo’n kist vond Jaap een briefje waar een tekst opstond. Geen tijd om te lezen stopte hij het in zijn zak. Bij de lunch keek hij wat erop stond. Het bleek een versje te zijn. Hij las het, legde het in de vensterbank en zij tegen zijn moeder dat briefje moet je laten liggen want dat wil ik uit mijn hoofd leren. Elke dag las Jaap het versje net zo lang tot hij het uit zijn hoofd kende. Het briefje was hij in de loop der jaren allang kwijtgeraakt maar het versje kon Jaap een paar maanden geleden nog zo opzeggen. Hij was toen al 93 jaar. Dit versje wil ik u natuurlijk niet onthouden. Het gaat als volgt: Een Hollandse jongen, noem hem maar Jan, Zal altijd bereid zijn te helpen waar het kan. Zo zijn ook de meisjes, dat weet ik gewis, Zij zullen altijd helpen waar hulp nodig is. En zijn er soms mensen die vragen je iets, Wees dan heel voorkomend, beleefdheid kost niets. Waar je ook aan moet denken, in tram of in bus, Biedt altijd je plaats aan, pak jij maar de lus. Een andere keer was ik bij Jaap op bezoek en liet hij mij een schriftje zien waarin hij wat versjes en gedichtjes had opgeschreven. Daar vond ik wel een paar mooie bij en die wil ik u niet onthouden. Wereld: Eerst is je wereld groot, Je kunt er reizen tot en met. Maar heel dicht bij de dood, Is hij niet groter dan je bed. Toen ik een andere keer weer eens bij Jaap was hadden we het over begraven of cremeren. Jaap spuide meteen een versje van Toon Hermans en dat heette “Als ik” Er lag een boekje van Toon Hermans op tafel en Jaap zij kijk maar even op bladz. 41. Ik zocht pag. 41 en zag daar een versje genaamd “Als ik” Dat versje gaat zo: Als ik dood ben, niet die theatrale rouw, Neem wat Franse kaas, wat stokbrood en een glaasje wijn, Ik wil ook niet in een vaasje op de schouw, Ik wil gewoon een stukje kerkhof zijn. We kunnen Jaap niet meer bezoeken maar hij zal altijd een mooie herinnering blijven. Met hem is weer een stukje van de oude tijd verdwenen….. Rust zacht Jaap.

Lieve Ome Jaap, Samen met Tante Annie heeft u jarenlang het weekje logeren in de zomer vakantie voor mij onvergetelijk gemaakt. Er zijn zoveel mooie herinneringen waar we jaren later nog hard om hebben kunnen lachen. U ging niet altijd mee op uitje want dat was voor u maar niets, maar ieder jaar ging u één dagje mee. Dat we een keer zijn wezen fietsen op de tandem op Texel was ook weer een onvergetelijke ervaring....Dit ging namelijk niet helemaal zoals gepland en bij de eerste de beste bocht lag u met Tante Annie achterop onderuit. En zo was er altijd wel wat. Als u niet mee was op uitje was u druk met de afwas, het afzagen van de té hoge hakken (die we weer kregen van buurvrouw Ingrid) waar we graag op liepen en wat Tante Annie maar gevaarlijk vond en, ik denk, even bijkomen om weer een lange avond mee te doen met sjoelen en yathzee. Ome Jaap, dank u wel voor al uw gezelligheid, uw humor, uw eigenheid en wanneer u Tante Annie weer mocht zien daarboven. Doe haar de groetjes 😉 Liefs Wendy

Lieve familie, lieve vrienden, lieve bekenden, lieve onbekenden, kortom, lieve mensen, In de week na het overlijden van Jaap Goossens zijn wij overladen met berichten. Op Facebook, via de online condoleance, kaarten per post, whatsapp berichten en e-mails, en persoonlijk tijdens het afscheid nemen op 9 april en rondom de begrafenis op Goede vrijdag 10 april, de mensen die ons in 'het dorp' aanspreken, de bloemen, alles bij elkaar spreekt boekdelen De herinneringen die wij allemaal door de jaren heen hebben opgedaan werden beschreven en besproken. Graag wil ik iedereen bedanken voor alle warme berichten van medeleven en steun. Dit betekent veel voor ons en geeft ons steun en waardering. Iedereen herinnert zich Jaap op haar of zijn eigen manier, als familie, als vriend, als dienstmaat, als buurman, als mens. We zullen niet alleen Jaap missen, ook ons loopje naar Eigen Haard, ook wel gekscherend Openhaard genoemd. Een speciaal woord van dank spreek ik uit aan de verzorging van Eigen Haard, ofwel ‘de bemanning’ zoals Jaap hen noemde. Zij hebben wat te stellen gehad met Jaap. In de laatste week voor zijn overlijden waren er enkele dames van de verzorging speciaal belast met de zorg voor Jaap. Met enorme bewondering voor hun inzet en het risico wat zij daarbij liepen vanwege de corona-besmetting van Jaap, gaat een groot compliment naar hen toe. Dank jullie wel dames, jullie zijn super. Het afscheid van Jaap is niet volgens zijn wens gegaan. Hapje, borreltje, praatje, totdat het weer gezellig wordt. Dit moment gaat nog komen, tegen de tijd dat we weer in de gelegenheid zijn om ‘het normale’ leven weer op te pakken, als de horeca weer open is, als we elkaar weer wat makkelijker kunnen en mogen benaderen. Wij zullen dit niet vergeten, wij zullen u niet vergeten. We gaan gezamenlijk, op gepaste wijze en volgens Jaap’s wens, alsnog afscheid van hem nemen. U kunt tegen die tijd de uitnodiging verwachten. Voor nu zijn mijn woorden op en word ook ik stil. Stil van verdriet om het verlies van mijn dierbaren, die door de jaren heen zijn weg gevallen. Ik zal jullie nooit vergeten. ❤️

Samen met mn vader Piet Oostendorp. Dikke maten die 2. Vrienden voor t leven. Wat hadden die twee een lol en verhalen uit Indie ophalen met een jenevertje of twee erbij. Toen mijn vader ziek was heeft Piet gewacht tot Jaap geweest was, en toen kon hij gaan. Bijzondere vriendschap. Rust zacht Jaap Sterkte voor familie en vrienden in deze moeilijke tijd! Warme groet Nel Oostendorp

Heel veel sterkte met dit verlies voor de hele familie Xx ro. En kitty

Familie, gecondoleerd met overlijden van ome Jaap. Heel veel sterkte de komende tijd.