Henry/Harry We hebben zo’n 12 jaar van ons leven met elkaar gedeeld, op Hageveld en in Warmond. We voetbalden samen, we pingpongden, speelden Monopoly, biljart; als onze collega’s naar een film keken deden we in de gymzaal aan kegelvoetbal, een wat verboden sport, we onderhielden de volières , we gingen samen op reis, eerst onder leiding van Dirk Dekker, naar Nijmegen, Assen, Duitsland, toen zelstandig naar Monchau, naar Luxemburg, en dat allemaal op de fiets. Je liet me kennis maken met de warme gastvrijheid van jouw familie in Wormer, met nieuwe sensaties met de speedboot van je vader. We wasten de auto’s van de professoren. (« Mater lavabit » =”moeder zal het wel even wassen", een “bedrijfje” opgericht door Jan Ruyter). We sleutelden samen, aan fietsen, brommers en scooters. Je liet me zien dat de wereld voor ons open lag zonder dat daarvoor grote middelen nodig waren, dat je zelfs met twee man op een Vespa heen en weer naar Rome kon. We (=jij, Jaap, Hyacinth en ik) wilden een vlegende brigade oprichten. We zijn om steun voor dat idee zelfs naar Valkenburg gereisd. We vonden dat je eigenlijk niet zo goed met God kon communiceren als je een lege maag had of als je zorgen had over een verstopte afvoer of een lekkende kraan. De vliegende brigade zou dan eerst al die materiele zorgen op moeten ruimen. Iedereen vond dat een goed idee, maar er is natuurlijk niets van gekomen. Dat is waarschijnlijk ook het keerpunt geweest van onze « roeping ». Met het theologicum kwamen we in Amsterdam terrecht. Ik weet niet of je bij V&D toen veel boormachines hebt verkocht, maar je hebt daar wel Charlotte ontmoet. We hebben je nog wel op andere gedachten proberen te brengen, sorry hoor lieve Charlotte, maar er was niets meer aan te doen. Weg celibaat, weg roeping. We zijn toen andere wegen ingeslagen, jij naar Hageveld, Hyacinth naar Leiden en Den Haag, Jaap naar Brazilië, en ik via abbé Pierre naar Frankrijk. En daar hebben we, denk ik, een zinvol bestaan opgebouwd. We zijn elkaar wat uit het oog verloren, maar geenszins uit het hart. Vaak dacht ik aan jou, temeer omdat Hageveld een biezonder plek in mijn geheugen inneemt. Toen ik hoorde van Charlotte dat het niet goed ging met je, kon ik me niet voorstellen dat zo’n actieve en vindingrijke man als jij in een ziekenhuisbed terrecht was gekomen met als enige horizon het plafond en een paar zieke mensen als gezelschap. Je kon je dat misschien ook zelf niet indenken en het is net alsof je toen je laatste beslissing heb genomen. Eindelijk rust. Bedankt voor wat je voor mij betekende. Hans
