Lieve Guus, de laatste keer dat ik je meemaakte op het ontmoetingcentrum waar ik als invaller werk was het een sombere regenachtige dag. We konden niet uit wandelen vanwege het weer dus hebben we lekker lang en uitgebreid met z'n allen geluncht. Ik zat bij jou aan tafel en jij zat die dag op je praatstoel, in tegenstelling tot de weken ervoor, toen je een beetje stilletjes was. Hele verhalen had je, doorspekt met jouw humor, over het voetballen van vroeger, je jeugd in Scheveningen, school, je werk, op de fiets met je broodtrommel achterop door de duinen naar Naaldwijk, je eerste ontmoeting met Sylvia, die je zo liefdevol 'de kabouter' noemde en nog zoveel meer. Je bleef maar praten, onze andere twee disgenoten kwamen niet aan het woord maar dat vonden ze niet erg; er viel veel te lachen. Ik had er ook echt beeld bij, ik zag alles wat je vertelde en opeens besefte ik, het lijkt wel alsof je nog één keer je héle leven wil vertellen . . . de week erna bleek je verhuisd, er was een kamer voor je vrij gekomen . . . Er werd nog vaak naar je gevraagd door de andere deelnemers; 'die hele lange man met dat witte haar, hij zat daar altijd aan de kopse kant, komt die niet meer?' Je hebt indruk gemaakt, lieve Guus, niet alleen op hen maar ook op mij. Zij zijn dat helaas nu vergeten maar ik zal je nooit vergeten . . . dag lieverd . . . bedankt voor het lachen! Sylvia, familie, heel veel sterkte met jullie verdriet
