Ben Fegel

Lieve Opa Ben, Wat een droevig bericht hebben wij ontvangen gisteren. Het heeft ons enorm geraakt. Geen woorden voor! Wij wilde u zeggen, lieve opa wat hebben wij enorm genoten samen met u, oma, Sandra en de kids bij het meertje. Altijd gezellig zwemmen, kletsen en snoepjes eten. We gaan u enorm missen opa Ben! U blijft voor altijd in ons hart! Veel liefs, Ruben, Shalita, Shalini en Nitesh

Wat een enorm gemis voor Nel, Sandra, Kyle en Jordan! We herinneren jullie vader als een enorm vriendelijke man met een hart op de juiste plaats. Heel veel sterkte voor nu en de komende periode. Koester de mooie herinneringen.

Mooie herinneringen aan je, het samen vissen, de mooie, gezellige tijden op de camping en vooral reactie op de grootte van je balletje gehakt... Dag oom

Hey Ben. Het zal niet de laatse keer zijn dat ik je toespreek. Je zult in mijn gedachten nog vele jaren op bezoek komen. En dan denk ik aan ons. Hoofdzakelijk aan de tijd dat we kleine jongetjes waren in de Th. De Bockstraat. Aan de rand van Amsterdam. We gingen naar school in de Orteliusstraat en moesten kilometers lopen om naar een katholieke bibliotheek te gaan. En we gingen met vakantie naar Bakkum. We hadden een kamertje boven op zolder. Een kamertje naast Karel Struis. We klommen nog wel eens over naar zijn kamer. Klimmen kon je goed. Want toen je inmiddels verkering had met Nel en te laat thuis kwam klom je via de regenpijp in de dakgoot en hup je kamertje in. Maar ik was niet zo lang thuis. Ik ging bij de marine. Jij was 14 en had het rijk alleen. Jaren later, het is dan april 1960, schrijft moeder dat je in dienst moet. 7 juni 1960 en je moet naar Nijmegen. Je zegt tegen moeder, ik kom elk weekend naar huis. Nou zegt moeder dat zal wel niet kunnen want dat kost een boel geld. Maar nou komt het: Hij heeft een meisje in Sloten. Niet met onze goekeuring schrijft moeder, want ze is niet katholiek. Juni 1960 schrijft vader aan mij: Ben is zondag j.l. Met een meisje thuis geweest. Ik vroeg: “ hoe ben je hier gekomen?”. Met lijn 10 zegt dat meisje. Toen dacht ik (ik heb het nog steeds over vader) “hoe kun je nou vanuit Sloten met lijn 10 komen?” Zo ging dat in die tijd. Maar het is allemaal goed gekomen. Jullie zijn getrouwd en vader heeft zich een ongeluk gewerkt om jullie huisje op te knappen. We zijn elkaar een tijdje uit het oog verloren. Ik denk dat pas bij het overlijden van mama en de inspanning van Ria we weer bij elkaar gekomen zijn. Op een gegeven moment hoorden wij van je: We hebben een prijs gewonnen bij Otto. Een flinke prijs want van het bedrag hebben jullie een stacaravan gekocht. Dat was geweldig en daar hebben jullie een mooie tijd gehad. Sandra, je lieveling, met een ander huisje ernaast. Je was actief en organiseerde van alles op de camping. En vissen op de plas vlakbij. Maar ook dat ging weer voorbij en hebben jullie de caravan verkocht. Maar wat niet voorbij ging was de liefde voor je moeder. Je was een moederskindje zei Nel wel eens. Nadat Pa was gestorven en moeder in een aanleunwoning terecht kwam in de Bijlmer, ging jij heel, heel vaak naar haar toe. Soms wel tot frustratie van Nel. Ga bij je moeder wonen zei ze wel eens. Je was een schat voor haar. Je was niet alleen een schat voor haar maar ook voor je Nellie en Sandra. Je was een echt gezinsmens. Je zei wel eens dat Nel alles voor haar dochter over had maar jij zeker niet minder. Alles deed je voor die twee. Jullie eindstation was Taniaburg waar jullie een fantastisch huis kregen en met liefde hebben gewoond. Om de haverklap had je weer eens geschilderd of had je verbouwd. Jewas ook zo verdomd handig. En jouw Nellie was ook handig in het veranderen en verfraaien van haar huis. Het was fijn je broer te zijn. Je was altijd zo'n goed mens en stond altijd klaar om iemand te helpen. Daar weten Nel en Sandra alles van. En dat is een mooie gedachten en troost voor ze. Rust zacht jongen.

Ik denk aan je. Je was een lieve jongen. Altijd goed. Altijd vertrouwen in de mens. Onze laatste bijeenkomst. Ik hou van je.