2 april 1961 - 27 mei 2020
Een woord, een herinnering, een gedachte — alles is welkom.
Lieve Arnold, Het doet ons erg verdriet dat jij er niet meer bent. Ik zal onze gesprekken erg missen. Voor ons was het elke maand een kerstmaand... Ik zal mijn kerstboom dit jaar voor jou versieren. Rust zacht lieve man.
Lieve Arnold, ooooh wat ga ik je missen. Je kwam voor je voetbehandeling op dinsdag na je werk! Altijd gezellig om je te zien! Je hebt op onze poppy ( hond) gepast toen wij met het gezin naar zuid Afrika zijn geweest. Geen moment zorgen om haar gehad omdat we wisten dat ze bij jou in goede handen was. Wie had dit kunnen bedenken. Weet zeker als er een hemel bestaat dat jij ergens vooraan of boven aan staat en hoop, als het onze tijd is dat jij op ons wacht! Goede reis lieve Arnold.
Arnold zat 1 groep boven mij op de Dr.Coronelschool. Hij zat bij mijn zus Tjesjen in de groep. Ik herinner mij Arnold als een vrolijke Amsterdamse knul. Ik kan me herinneren dat hij regelmatig bij school te zien was met een aantal Hazewind honden. Vaak had Arnold op een bepaalde manier 2 vingers en een duim in zijn mond. Een paar jaar geleden hadden we een reünie. Hij was geen spat veranderd. Praatjes volop, vrolijk ......een bijzonder mens is er niet meer. Maar, draai ik mijn hoofd om.... ...dan ben je zo dichtbij.
Arnold ik leerde je kennen toen ik net een puber aan het worden was als de buurman van mijn tante en oom. Je hebt mij wanner ik je zag nog heel lang puber genoemd ook toen ik dat al lang niet meer was 😊. Op facebook plaatste je leuke berichtjes bij mijn posts en ik volgde je berichtjes over het aftellen naar Kerst en je kookkunsten. Je zal worden gemist.
Lieve Arnold, Het voelt onwerkelijk dat je er niet meer bent en dat dit zo plotseling gebeurde zonder dat ik nog iets voor je heb kunnen betekenen. Ik leerde je kennen in 1978 in het oud Hollands Koffiehuis aan de Oudezijds Voorburgwal, (Rockabilly kroeg). Regelmatig zag ik je daar. Wij jonge meiden en jij, bepaald niet verlegen, kwam om soms veel te dichtbij. Wijlen Fons was onze gezamenlijke vriend. Jarenlang zag ik je niet en ineens dook je weer op bij Ruud thuis. Ruud en ik speelden samen in een band en we hadden een liefdesrelatie. Je kwam altijd naar onze optredens kijken en luisteren. Je was net als ik dikke maatjes met Ruud. Toen Ruud overleed zijn jij en ik altijd vrienden gebleven. We hebben ook wel samen gezongen bij mij thuis en ik ben ook wel eens bij jou thuis geweest. Daarna werden we WordFeud vrienden. Jarenlang legden we dagelijks woordjes. En ineens haakte je af zoals dat gebeurt in WF als je te lang geen woordje legt. Ik begreep er niks van. Dat was niks voor jou. Je reageerde niet meer. Zo verdrietig. Ik kan niet aanwezig zijn bij je uitvaart omdat ik dan zelf naar het ziekenhuis moet anders was ik online zeker ingelogd. Goede reis lieve Arnold. Ik zal je niet vergeten. Dikke knuffels aan jullie alledrie, Ruud, jij en Fonsie. Rust Zacht.
Lieve Arnold, je was een fijne humoristische vriend, jammer dat wij elkaar weinig zagen maar heel fijn dat we veel contact hadden op sociaal media. Ik zal je missen.
Geschrokken en verdrietig door het nieuws op Facebook zaterdag, willen wij een berichtje achter laten om toch een soort van afscheid te kunnen nemen. Lieve Familie. Toen wij (nu ruim negenenhalf jaar geleden) op Hembrugstraat 86 kwamen wonen, hadden wij de mazzel dat we Arnold als buurman kregen. De benedenverdieping die wij huurden heeft in de vier jaar dat wij hier woonden velen gebreken gekend. Toch voelden wij ons hier enorm thuis en dit kwam met name door Arnold die ons direct opnam als buren. Bijna dagelijks spraken we elkaar achter in onze tuintjes. Maar ook kwamen we al gauw bij elkaar over de vloer. Ik zat zo geregeld bij Arnold op de bank, als ik mijn sleutel weer eens kwijt of vergeten was. Lekker met een kop thee te luisteren naar liedjes die jij wilde laten horen. Je was altijd zeer behulpzaam en iedereen was welkom. Toen ik zwanger raakte van Julia en wij gingen verhuizen was het dan ook jammer dat we jou niet konden meenemen als buurman. Jij liet ook wel weten dat je vond dat we gewoon moesten blijven. Kind kon er makkelijk bij. Ondanks dat we elkaar niet mee dagelijks zagen is het contact altijd gebleven. Je kwam bij de geboortes van onze drie kinderen, op al hun verjaardagen. Of gewoon ook gewoon zomaar omdat je een adventkalender voor hen had gekocht zodat zij ook konden aftellen voor Kerst😉 omdat de verjaardag van Julia eind maart niet door kon gaan, kwam je toch een cadeautje voor de deur zetten want zo was je. Het was niet nodig dat wist je maar je deed het toch want je maakte graag een ander blij. En dat deed je vaak op unieke manieren. Door dubbele kerstkaarten te sturen zodat de kids ook hun eigen kerstkaart hadden. Door als cadeau een heliumballon mee te nemen net zo groot als de kinderen zelf. En het jaar daarop twee. Vroeg me later af hoe je die ooit heb mee gekregen in je autootje🙈🤣 Je merkte de laatste jaren wel dat je ouder werd. Maar zelf was je altijd overtuigd dat je iedereen zou overleven. Het laatste appcontact spraken we af dat je na de corona maatregelen snel weer zou komen eten. Zo jammer dat dat nu niet meer kan. Je was een soort van familie geworden door de jaren heen. Je hoorde erbij. Onze buurman Arnold. We zullen je missen en je hebt een plek in ons hart en herinneringen. Als foto's een feestje in Amsterdam en op kraamvisite bij Julia.
Arnhold ongeloofwaardig dat je er niet meer bent je zal altijd een plekje hebben in mijn hart😔
He Vriend ik ga je missen en blijf in gedachten zeker bij ons de fietsforce Adrie bijl
Arnold, vriend, buurman, oom, katalysator, onderdeel van ons gezin. Vele vakanties, kerstmarkten, uitjes, verjaardagen, etentjes maakten dat je een onlosmakelijk deel van ons leven was. Wat hebben we gelachen met elkaar. Je was er toen Duncan, Sterre En Tobias werden geboren en steunde ons met Lennard en Feline. Altijd neutraal en nooit had je commentaar op onze opvoeding of beslissingen. Het was jammer dat we moesten verhuizen van de Hembrugstraat omdat ons gezin te groot werd voor de woning. Gelukkig heeft het niets afgedaan aan onze vriendschap met jou en Jord. We zagen elkaar alleen minder vaak. Alle berichten die hier staan bevestigen Voor ons wie en hoe je was. Je zal voor ons altijd in onze gedachten blijven. Voor de kinderen blijf je gekke ome Arnold en onze kleinkinderen zullen je zeker leren kennen van alle verhalen, de video’s en de foto’s. Dank je voor je vriendschap, je humor, je zelfspot, je kracht en alle mooie momenten. We zullen je missen. Dus!
L.S., Als fysiotherapeut heb ik Arnold in mei 2013 leren kennen. Sindsdien heb ik hem met enige regelmaat gezien voor verschillende klachten. Ondanks zijn handicap heb ik hem altijd vol humor gezien. Klagen deed hij eigenlijk nooit hoewel daar best wel wat redenen voor waren. Het bericht van zijn overleiden komt als een schok hoewel zijn zwager mij er telefonisch al wat op had voorbereid. Ik ga zijn vrolijkheid echt missen en wens de familie en vrienden veel sterkte met het dragen van dit verlies.
Lieve Arnold, Ik heb je leren kennen op dokter Coronelschool, Ik kwam halverwege bij je in de klas ik weet niet beter dan dat je altijd lachte en vrolijk was, ook als het tegen zat. Je kwam met je karretje aanrijden en iedereen wist daar komt arnold want je was al te horen als je aan kwam rijden. Na school hebben we een tijd niets van elkaar gehoord tot we elkaar op Facebook tegen kwamen, je leuke foto’s ook de kerst het lekkere eten wat je weer gemaakt had, maar ook de droge berichtjes op mijn Facebook bericht je gaf me altijd een lach op mijn gezicht, we hebben elkaar nog gezien met de reünie van school het was als vanouds niets veranderd, veel herinneringen opgehaald, wat ben ik blij dat ik je nog gezien heb, je ouders wonen in hoofddorp net als ik, helaas kun je kopje koffie niet meer kunnen komen drinken. ik zal je missen en nooit vergeten.
Arnold zat de laatste jaren op de Dr. Coronelschool bij Jan in de klas. Een fijne, goedlachse Amsterdamse jongen, die altijd een lach op z'n gezicht had. Van een oud leerling kregen we het droevige bericht van Arnolds overlijden. Een paar jaar geleden had de groep oud leerlingen van de klas die in 1975 de Dr. Coronelschool had verlaten een reünie georganiseerd waarbij wij als oud leerkrachten waren uitgenodigd. Het was net of de tijd had stilgestaan zo gezellig als er werd bijgepraat. Ongeveer een jaar later zijn enkele oud leerlingen (waaronder Arnold) een woensdagmiddag op het Friendship Sports Centre in Amsterdam Noord geweest om te kijken waar wij als vrijwilligers werkzaam zijn bij Only Friends (een sportclub voor mensen met een beperking). Ook daar was Arnold met z'n gulle lach aanwezig en opperde zelfs dat het misschien wel iets voor hem kon zijn om lid te worden. Dat is er niet van gekomen. Lieve Arnold we zijn blij je nog een paar keer gezien en gesproken te hebben; rust zacht.