Annie In Noordwijk aan Zee was het tijdens de tweede wereldoorlog niet gemakkelijk om verkering te hebben. De Duitsers hadden de badplaats, waar mijn moeder woonde, omgevormd tot een militaire vesting, als onderdeel van de Atlantikwall, om de Engelsen buiten de deur te houden. Daardoor waren de voor verliefde stelletjes favoriete plekken, het strand en de boulevard, Sperrgebiet geworden. Overal lagen landmijnen, prikkeldraad en militaire obstakels. De moffen hadden veel hotels en huizen aan zee rücksichtslos verwoest en de meeste bewoners op transport gesteld naar andere dorpen in het binnenland. Je mocht alleen blijven als je in de ogen van de Duitse commandant nodig was om het dagelijks leven op gang te houden, zoals de vader van mijn moeder, die vlakbij de boulevard een kapperszaak had. Annie was niet zo mooi als een van haar zussen. Die had echt het modelletje dat in die tijd in de mode was. Annie was niet groot en droeg een speciale bril omdat zij in één oog blind was. Zij had moeite de prins van haar dromen te vinden en haar kansen werden er sinds het begin van de oorlog niet beter op. Daarom reageerde het gezin, met twee broers en vier zussen, blij toen Annie een verhouding kreeg met Jan, Jan éénoog, zoals hij bekend stond omdat hij ook maar met één oog kon zien. Samen had het stel dus twee goede ogen. Maar Annie had toch niet het gevoel dat Jan de ware was en verbrak de verkering na een paar maanden. Een jaar ging voorbij, waarin Annie vol overgave haar werk deed in de huishouding van het gezin, terwijl haar moeder intussen haar sociale werk kon doen voor arme sloebers in het dorp. Daarnaast hielp Annie haar vader in de kapperswinkel met het inzepen van Duitse officieren die geschoren wilden worden. En als haar mooie zus uit ging om zichzelf te showen aan de paar overgebleven badgasten en Duitse militairen, stond Annie klaar om haar warm water, rouge, lippenstift, oogschaduw en haarspray aan te reiken. Zijzelf bleef alleen en het werd een steeds groter probleem dat zij geen geschikte kandidaat kon vinden. Haar ouders vreesden dat zij zou overblijven. Maar er was altijd nog die ene kans. Zo lang de moffen de laatste danszaal nog niet hadden gesloten, kon je op zondagmiddag nog altijd naar stijldansen bij Evert Casteleyn in hotel-restaurant de Beurs. Op een dag, terwijl vrouwen om haar heen voortdurend ten dans werden gevraagd, zat Annie op haar stoel tegen de muur en droomde dat die aantrekkelijke man aan de overkant, die ook nog eens heel goed danste, haar ten dans ging vragen. Met zijn opvallende neus, blauwe ogen, donker haar en gespierde lichaam, zag hij er echt knap uit. Zij wist dat hij Minicus heette. Zij wist dat hij nog steeds vrijgezel was omdat zijn laatste twee vriendinnen de verkering met hem hadden verruild voor een leven als non. Zij wist dat hij uit een gezin kwam met veertien kinderen en dat zij in een huis woonden, ver buiten Noordwijk-Binnen, zonder riolering, stromend water en elektriciteit, en met een poepdoos als wc op het erf. Zij wist dat hij zijn lagere school niet had afgemaakt omdat hij zijn vader moest helpen op het land met het telen van narcissen, tulpen en hyacinten. En zij wist dat hij een soort dialect sprak en niet kon voldoen aan de middenklasse standaard van haar familie. Desondanks kon zij niet wachten tot hij haar ten dans zou vragen. Uiteindelijk stapte Minicus in haar richting omdat hij dacht: “zij is een heel aardig meisje en zoveel kansen krijg ik niet meer om iemand te vinden uit een beter milieu dan het mijne”. Hij wist ook dat zij de huishoudschool had afgemaakt. Minicus vroeg: “Annie, mag ik deze dans van je?” En zij antwoordde: “heel graag.” Zij dansten soepel en gracieus door de ruimte, alsof zij nooit anders gedaan hadden. En voor de eerste keer in haar leven voelde mijn moeder zich mooi in de sterke armen van Minicus. Ondanks de obstakels die de Duitsers overal hadden opgeworpen, lukte het Annie en Minicus elkaar regelmatig te zien. Dan wandelden zij tussen de velden door, waar zij de zoete geur van hyacinten misten, omdat de bollenboeren, vanwege de grote schaarste, aardappelen en groenten op hun bollenland verbouwden. Zij werden verliefd en na een jaar verkering, knielde Minicus tijdens een van hun wandelingen vlak voor haar neer en vroeg: “Annie, wil je met me trouwen?” Annie antwoordde verrukt: “Ja, Minicus, heel graag.” Zij kusten elkaar intens en Minicus riep enthousiast: “Laten we dan naar je huis gaan om het grote nieuws te vertellen!” Toen Annie haar ouders vertelde dat zij wilde trouwen met Minicus, kreeg zij een fikse tegenvaller te verwerken. Haar moeder zei: “dit is geen goed idee. Hoewel die man heel goed schijnt te zijn in het telen van tulpen, wil ik niet dat mijn dochter trouwt met een man die nauwelijks kan lezen en schrijven, geen land of geld heeft, het moeilijk vindt om met mes en vork te eten en sowieso niet voldoet aan onze normen. Mijn antwoord is: nee!” En terwijl zij dat zei schudde haar man zijn hoofd. Zelfs het pleidooi van Annie’s oudste zus, dat het paar voor elkaar geschapen was, hielp niet. Het bleef nee. Maar Annie en Minicus gaven niet op. Terwijl zij tussen de velden door wandelden vroeg Minicus haar keer op keer: “Annie, wil je nog steeds met mij trouwen?” “Ja, nog steeds, wees maar niet bang,” antwoordde zij dan. “Dan moeten we je ouders op een of andere manier overtuigen, en ik zal je vertellen: op een dag gaan wij hoe dan ook trouwen,” verzekerde Minicus haar. Op een donkere avond in 1944, een paar minuten voordat de avondklok inging, vervoerde Minicus met grote haast een enorme zak aardappelen voorop zijn transportfiets. Dit was heel, heel gevaarlijk. De Duitsers hadden niet alleen het bezit en het gebruik van de fiets verboden. Maar ook het vervoer van alle voedingsmiddelen. Als je werd gepakt met een fiets vol aardappelen, dan kon je er donder op zeggen dat je werd gearresteerd, of, erger, op transport werd gesteld naar een concentratiekamp of ter plekke werd geëxecuteerd. Omdat het dorp verduisterd was en zijn fiets onverlicht, zag Minicus het diepe gat in de weg niet. Hij viel met zijn fiets om en alle aardappelen rolden over straat. Zo snel mogelijk krabbelde hij op en begon zo snel als hij kon de aardappelen terug in de zak te doen. Terwijl hij over straat kroop, raakte Minicus plotseling twee, bruine, leren laarzen. Hij keek omhoog, verstijfde van schrik en voelde koud metaal tegen zijn hoofd. “Hände hoch! Was machen sie dort? Das ist verboten!”, brulde de jonge Duitse soldaat. “Verboden?”, stamelde Minicus. “Und wohin gehen Sie mit diesem Kartoffeln?”. “Ik…breng…ze…naar…een…hongerige…Duitse…officier”, stotterde Minicus. De soldaat monsterde Minicus van top tot teen en leek na te denken. Na een aantal seconden, die een eeuwigheid leken te duren, riep de Duitser: “Ach so, machen Sie dasz denn sofort!” Minicus deed, trillend over zijn hele lichaam, de aardappelen terug in de zak, sprong op zijn fiets en verdween zonder om te kijken in het donker. Een paar minuten later kwam hij aan bij de achterdeur van de juwelier. Die liet hem snel binnen en stelde hem gerust: “Je hebt het gered, wat goed.” Vervolgens ruilde Minicus met hem de aardappelen voor twee gouden trouwringen, zoals ze eerder hadden afgesproken. “Heb je het verhaal al gehoord van Minicus, je toekomstige schoonzoon en zijn aardappelen?”, vroeg een goede vriend de volgende morgen in de kapperszaak. “Toekomstige schoonzoon? Aardappelen?”, reageerde Annie’s vader geïrriteerd. “Ja, je weet heel goed dat ik die boerenliefde van je dochter bedoel.” En de vriend vertelde hem het hele verhaal over Minicus, zijn gevallen aardappelen en de Duitse soldaat die hem niet arresteerde, maar uiteindelijk liet gaan op zijn fiets. “Ongelooflijk wat een verhaal, vind je niet? En weet je wat hij deed? Hij ruilde zijn aardappelen bij de juwelier voor twee trouwringen. Wat een mooie vent!”, riep de vriend bewonderend uit. Annie’s vader reageerde niet en ging zwijgend door met het scheren van zijn vriend. Later, toen hij het verhaal van meer klanten hoorde, raakte hij kennelijk geïmponeerd door de moed van Minicus en zijn doorzettingsvermogen om met zijn dochter te kunnen trouwen. Die avond overtuigde hij zijn vrouw dat het beter was om niet te wachten op betere huwelijkskandidaten, maar Annie en Minicus toestemming te geven voor hun huwelijk. Ondanks de oorlog, werd op een mooie zomerse dag een prachtig feest georganiseerd, met witte jurk en gouden trouwringen.
