Annie Loos-Wortman

Lieve oma/omie Bedankt voor alle mooie dingen die we met elkaar hebben mogen doen. Vroeger hele zaterdagen in Langeraar waar we na het paardrijden croissantjes kwamen eten, u was altijd in voor een spelletje rummicub of wat gezelligheid. Vanuit jullie huis met elkaar kijken naar de beddenrace en een rondje over de kermis was ook ieder jaar vaste prik en vergeet de braderie niet waar we uren over konden doen omdat we altijd wel mensen tegen kwamen om een praatje mee te maken. Door o.a. de kaartreizen die u organiseerde en de olc had u een grote kennissenkring en was u voor vele mensen een bekend gezicht in het dorp. Ook met de hele familie dagjes uit naar de lineaushof, de speeltuin of de dierentuin mochten niet ontbreken en de feestdagen zoals sinterklaas, kerst en uw verjaardag vierde u het liefst met de hele familie bij elkaar en als er even geen feestje was genoot u er van om met al uw kinderen, kleinkinderen en de afgelopen jaren zelfs achterkleinkinderen uit eten te gaan. Maar ook als we even niet met de familie bij elkaar waren was u altijd bezig met de belangrijke mensen om u heen. Voor iedereen heeft u wel iets moois gemaakt, van poedels tot kabouters, huisjes of door u zelf gebreide kleding. Zodra er weer een kleintje bij kwam ging u gelijk aan de slag om iets moois voor hem of haar te maken want breien en borduren kon u als de beste, super trots was u als er dan weer iets klaar was en u een ander er blij mee kon maken! Trots werden er regelmatig foto’s doorgestuurd, van uw creaties of van de (achter)kleinkinderen waar u zo van kon genieten. Ik kan nog uren door gaan want herinneringen zijn er genoeg! Bedankt voor alles, we gaan u ontzettend missen. Doe opa en ome Frans de groetjes daar boven en geef ze een dikke knuffel van ons allemaal. Heel veel liefs Rianne

Beste familie Loos, Gecondoleerd met het verlies van uw moeder, oma en overgrootoma! Eind vorige eeuw/begin deze eeuw speelde mw. Loos mee met de klaverjascompetitie bij Koeleman Konserven. Ik kreeg de opdracht om haar op te halen en na afloop weer thuis te brengen en vond haar bijzonder vriendelijk en aardig. Ze kaartte altijd heel gezellig mee, ondanks dat het lopen en vooral de stijle trap naar de kantine een zware opgave voor haar was. Ze genoot van de gezelligheid en maakte met iedereen een praatje. Vrij recent reed ik nog langs haar oude huis in Langeraar en toen vroeg ik me af of ze nog leefde en zo ja, hoe het dan met haar ging. Het antwoord kreeg ik sneller dan verwacht, toen ik de advertentie in de Omroeper zag. Veel sterkte voor alle nabestaanden! Voor zover ik haar kende van het kaarten, was ze een schat van een vrouw! Jullie mogen met recht trots op haar zijn, wat een lieve, hartelijke en warme moeder, oma en omi!