Lieve Lex, Daar zijn we dan, een jaar of 60 te vroeg. Op deze wereld bestaan oneindig veel woorden, in een groot aantal talen. Toch bestaan er geen woorden die kunnen beschrijven hoe hard het nieuws dat we je de rest van onze levens als beste vrienden moeten missen is aangekomen. Of er leven na de dood is, en of mensen nog iets meekrijgen als ze overleden zijn weet niemand. Maar bij jou lieve Lex, hebben we allen het gevoel dat je ons kunt zien en nog bij ons bent. Daarom willen we, als vrienden, wat herinneringen met je ophalen. Het begon in 2006, toen jouw ouders de beste beslissing hebben genomen die ze ooit konden nemen. Zij hebben er met deze beslissing namelijk voor gezorgd dat jij naar Lisse verhuisde en vrienden met ons kon worden. We zijn je ouders enorm dankbaar dat ze deze keuze ooit hebben gemaakt en ons de kans hebben gegeven jou als persoon, als vriend, te kunnen ontmoeten. Je startte direct na de verhuizing met voetballen. Je komt terecht in de D4, het team dat met jou in de gelederen direct in het eerste jaar kampioen werd. Een prestatie die we in de jaren daarna niet meer weten te evenaren. Langzaam maar zeker groeien we op van pubers naar jongens van ongeveer 16 jaar. We drinken onze eerste biertjes, we gaan daarin ook zeker wel eens iets te ver, maar we doen het allemaal samen. Jouw ouders geven ons de mogelijkheid om bijna ieder weekend over de vloer te komen. Als we aankomen staat het vuurtje in de serre al aan, en zit Alex ons, zoals iedere week, weer op te wachten. Alsof hij niet kon wachten om met ons de avond te beginnen, en daarom alvast maar in de serre is gaan zitten. Deze serre, lieve Lex, is de plek waar wij ons als vriendengroep op deze leeftijd het allermeest thuis gaan voelen. En niet alleen wij, ook jij. Omdat jij met je ouders had geregeld dat wij konden komen, hoefde jij, in jouw ogen, verder weinig te doen. Wij haalden de boodschappen, Willem droeg zorg voor de haard, en als er een biertje gehaald moest worden was jij de laatste die opstond. Het mooie is, dat we dit allemaal prima vonden. Jij had immers de plek geregeld, een plek en dus een kans voor ons, om bij elkaar te zijn. In 2012 kregen we van onze ouders de ruimte om voor het eerst met de groep op vakantie te gaan. De keuze valt op het pittoreske Terschelling. Voor deze vakantie hadden we het lumineuze idee opgevat om met de vriendengroep een oefenwedstrijd te spelen tegen de plaatselijke FC Terschelling, de A1 welteverstaan. Na een aantal dagen met weinig slaap, veel warmte, veel feest, en natuurlijk de nodige biertjes, moesten we aantreden. Het werd een wedstrijd die weinig van ons ooit zullen vergeten. Het was zo’n 38 graden, en op het kunstgras van FC Terschelling daarom ongeveer 59 graden. We hadden onze buurvrouw op de camping gevraagd voor ons te keepen, we waren immers maar met 10. Toen de wedstrijd na een bloedstollend duel echter in 6-6 eindigde, moesten er volgens ons penalties genomen worden. Een wedstrijd is namelijk geen wedstrijd zonder winnaar. Alex werpt zich op om op doel te gaan staan, pakt de eerste 3 penalties, en bezorgt ons de overwinning. We juichen alsof we zojuist de finale van de Champions League hebben gewonnen, om na ongeveer een minuut te beseffen dat we speelden tegen, jawel, FC Terschelling A1, en over te gaan tot de orde van de dag. Twee jaar later valt voor ons de keuze op het zonovergoten Griekse eiland Kos. Dit is de plek die ons vooral bij zal blijven, omdat de quote ‘Wij zijn Alex’ op dit eiland is ontstaan. Op één van de eerste avonden liepen we in de barstraat, en zei jij in het voorbijgaan tegen een aantal meisjes die je wel aantrekkelijk vond ‘Hoi, ik ben Alex’. Omdat wij dit wel mooi vonden, namen we dit over. Op een gegeven moment zeiden we allemaal tegen meisjes ‘Hoi, ik ben Alex’, omdat we zagen dat dit werkte bij jou. Hierna veranderde deze uitspraak in ‘Hoi, wij zijn Alex’. In plaats van dat we tegen elkaar zeiden ‘Hee kijk daar loopt een mooi meisje’, zeiden we tegen elkaar ‘Hoi, wij zijn Alex’. Als je dit hoorde, wist je dat je even goed om je heen moest kijken. Zelfs de vraag ‘Mannen, vinden jullie dat een mooi meisje?’ veranderde langzaam in ‘Mannen, zijn we Alex?’. De uitspraak die op Kos tot stand is gekomen, vat misschien wel het mooist samen hoe wij ons nu als vriendengroep van Alex voelen. Want, boven al het verdriet en de pijn die het gemis van jou teweeg heeft gebracht, voelen wij ons meer dan ooit met elkaar verbonden, met elkaar en met jou. ‘Wij zijn Alex’. Lieve Lex, er zijn oneindig veel prachtige herinneringen die we samen met je willen ophalen. We willen allemaal weer écht samen zijn, maar dit zal nooit meer kunnen. Nooit meer zullen wij als groep compleet zijn. Nooit meer zullen we kunnen zeggen dat we een avond met zijn allen zijn geweest. Want jij, lieve Lex, hebt een leegte achtergelaten die voor ons nooit meer opgevuld zal kunnen worden. Maar, één gevoel wat onze pijn en verdriet doet verbleken, is in 3 simpele woorden te vatten. Wij. Zijn. Alex.
